268 OVER PTOMAÏNEK* 



gediend , — doch niet gevlekte scheerling , maar waterscheerling {Cicuta 

 virosa) , waarvan de giftige werking aan geheel andere bestanddeelen 

 dan aan coniine is toe te schrijven. Het is dus duidelijk dat sonnen- 

 SCHEIN een lijken-alkaloide heeft gevonden, dat uiterst veel op coniine 

 geleek. 



Ook te Brunswijk verkregen twee scheikundigen uit de ingewanden 

 van den bakker krebs , met arsenicum , eene stof , die zij voor coniine 

 hielden , van welke echter otto aantoonde dat zij noch met coniine 

 noch met nicotine identisch was. 



Eindelijk schijnt de »medicinal assessor" marquardt te Stettin reeds 

 in 1865 bij het onderzoek van ingewanden een coniine-achtige stof 

 gevonden en als lijken-alkaloide herkend te hebben , zoodat eigenlijk 

 de ontdekking aan marquardt zou moeten worden toegeschreven. Doch 

 zgne waarneming bleef onbekend , omdat zij slechts medegedeeld was 

 in een privaten brief, die eerst in 1875 door hager openlijk bekend 

 werd gemaakt. Dat marquardt den aard van die stof, welke buiten- 

 gewoon veel op coniine geleek , juist opvatte , is reeds daar uit duidelijk 

 dat hij haar met den naam van septicine bestempelde. 



Otto verhaalt dat de vergiftige eigenschappen van deze lijken-alka- 

 loiden — ptomaïnen , zooals selmi ze benoemd heeft , — volgens 

 TAPLiN zelfs aan wilde volkstammen bekend zijn. De Narrinjeris, de 

 bewoners van het land aan den Beneden-Murray in Australië , bedienen 

 zich tot het dooden van vijanden van de stinkende ichoreuze stof , die bij 

 de rotting van gedeelten van lijken ontstaat. Zij bestrijken beensplinters 

 daarmede en schrammen met die splinters de huid hunner vijanden , 

 die dan aan deze schijnbaar onbeduidende verwonding onder hevige 

 pijnen sterven. 



Het waarnemen van lijken-alkaloiden bij gerechtelijke schouwingen 

 was van nu af niets zeldzaams , en men kan nu wel verzekeren dat 

 men , eenmaal daarop opmerkzaam gemaakt , bij elk onderzoek van 

 deelen van lijken die stoffen ontmoet. Zoo kan ten minste schrijver 

 dezer regelen zeggen, dat hem sedert 1876 onder talrijke gevallen 

 geen enkel voorgekomen is , waarbij hij , bij 't onderzoek van lijken 

 op plantenvergiften , geen stoften ontmoet heeft , die tot de thans be- 

 sproken ptomaïnen behooren , en dikwijls treffende , ja verontrustende 

 overeenkomst met hevige plantenvergiften, bijzonder met strychnine 

 en veratrine , vertoonden. 



Weldra werd men ook opmerkzaam op het verband, dat bestaan 

 moet tusschen deze lij ken vergiften en die giftige zelfstandigheden , 



