340 HET WATERGAS , DE BEANDSTOF DER TOEKOMST. 



dit laatste , als het uit de toestellen komt , nog eene groote hoeveel- 

 heid warmte bevat , terwijl het eigenaardige van stb,ong's methode 

 JTiist daarin bestaat , dat het gas , vóór het den oven verlaat , al zijne 

 warmte reeds heeft afgegeven. 



Doch dit bezwaar zou alleen dan kunnen gelden , als de ontwijkende 

 gassen dadelijk op dezelfde plaats waar zij geproduceerd worden , ook 

 verbrand moesten worden. Dit is evenwel niet het doel van strong's 

 methode; deze wil het watergas dienstbaar maken tot het concen- 

 treeren van een zeker warmte-effect op eene zoo klein mogelijke ruimte 

 en tot het wegleiden en het verdeelen van gasvormige brandstof door 

 buisleidingen. En juist in deze gevallen gaat de warmte, die in de 

 generatorgassen nog opgehoopt is , geheel verloren , terwijl deze door de 

 gashouders en buizen gaan , zoodat die warmte dan geheel waardeloos is. 



Een werkelijk nadeel , aan het watergas verbonden , is de aanwezig- 

 heid van eene aanzienlijke hoeveelheid kooloxyd (30 a 40 procent) , 

 dat wegens zijne vergiftige eigenschappen zeer gevaarlijk is. Dit gevaar 

 wordt nog daardoor vergroot , dat het watergas volkomen reukeloos 

 is en zich dus bij een lek in de gasleiding niet door ons reukorgaan 

 kan waarneembaar maken , zooals het lichtgas. Dit laatste bevat nl. 

 insgelijks het vergiftige kooloxyd (ongeveer 8 — 13 procent) en daarin 

 komen bovendien nog andere vergiftige gassen voor , doch het lichtgas 

 heeft in dit opzicht het voordeel , dat reeds geringe hoeveelheden door 

 den reuk zijn te bespeuren. Doch aan dit bezwaar van het watergas kan 

 men zeer goed tegemoetkomen door daarmede , vóór het gebruik , gassen 

 met doordringenden reuk in geringe hoeveelheid te vermengen , waardoor 

 het even weinig gevaarlijk kan gemaakt worden als het gewone lichtgas. 



Zijn dus de nadeelen , die het gebruik van watergas medebrengt , 

 gemakkelijk weg te nemen , de voordeden , die er tegenover staan , 

 zijn zóó groot , dat zijne invoering ongetwijfeld slechts eene quaestie 

 van tijd is. Reeds vele deskundigen hebben dan ook over de methode 

 van QUAGLio en dwight een zeer gunstig oordeel geveld. 



In de eerste plaats is het , zooals reeds werd betoogd , veel econo- 

 mischer om het uit de kolen verkregen gas te verbranden en voor 

 de verwarming te bezigen , dan de steenkool direct als vaste stof te 

 verbranden. Hoewel nu reeds veel betere uitkomsten verkregen worden , 

 als men uit de steenkool eerst het gewone lichtgas stookt en dit dan , 

 met lucht gemengd , voor de verwarming bezigt in gaskachels en haarden , 

 zoo is toch de prijs van het lichtgas te hoog , om het voor algemeen 

 gebruik dienstbaar te maken. Bij de bereiding van het lichtgas in de 



