LAWINEN. 351 



lijk de grens is bereikt , boven welke een sneeu wrest van 't gansche 

 jaar is overgebleven , die niet kon gesmolten worden. Die grens ligt 

 in de Alpen van 2750 tot 3100 M. hoog. In den winter is veelal 

 het geheele land met sneeuw bedekt. Tegen de lente klimt echter 

 het sneeuwdek van lieverlede de hoogte op ; eerst worden de dalen , 

 daarna de hellingen ontbloot, tot eindelijk omstreeks het midden van 

 September alles van sneeuw is bevrijd ; de lijkwa heeft haar grens , 

 de lijn der eeuwige sneeuw bereikt, die al naar de lokale gesteldheid, 

 hier iets lager daalt , elders wat hooger opklimt en daarbij aan perio- 

 dieke , jaarlijksche schommelingen onderhevig blijft. 



In den zomer zoowel als in den winter zijn dus de kammen en 

 toppen der hooggebergten met sneeuw bedekt ; ook de hellingen zijn 

 van eene dikke laag voorzien. Deze »hoogsnecuw" is samengesteld uit 

 fijne ijsnaaldjes , buitengemeen licht en omsluit daarbij veel lucht. De 

 winden doen deze sneeuw opwaaien en verstuiven tot zij op meer 

 beschutte plaatsen neervalt om zich daar optehoopen. Zulke lokale 

 ophoopingen noemen de Zwitsers »gwechten" of »gwehten", d. i. het 

 bijeengewaaide. Ook wordt die naam toegekend aan de lagen fijne 

 sneeuw , die uit aanzienlijke hoogten in dieper gelegen dalen zijn neer- 

 gewaaid en daar soms eene dikte van 10 M. bereiken. ^ 



Somtyds hecht zich de losse sneeuw , die of bij windstilte is ne&r- 

 gevallen , of door de winden werd opgejaagd , aan de kanten en koppen 

 der rotsen , deze met eene dikke , ettelijke meters overhangende laag 

 bedekkende. Zulke sneeuwlijsten heeten sneeuw scMlden of sneeuwhorden ; 

 zij worden dikwijls de aanleiding tot het vormen eener lawine. Ik 

 kom hierop later terug. 



De hooge achtergrond der dalen verwijdt zich zeer dikwyls tot een 

 komvormig terras. Deze kommen »Firnmulden" geheeten , zijn van aan- 

 zienlijke afmetingen; zoo heeft de »Firnmulde" van de Roseggletscher 

 eene wijdte van 7500 M. Rondom — alleen de zijde, die naar het 

 dal is gekeerd , is open — rijzen dan uit de randen dier kommen 

 steile toppen en graten omhoog ; onophoudelijk wordt de sneeuw van 

 deze afgewaaid of glijdt zij langs de glooiingen naar beneden om in 

 gezegde kommen of » mulden" tot 200 M. dikke sneeu wlagen te vor- 

 men, die eene meestal vrij efifene, zacht tegen de hellingen oprijzende 

 oppervlakte bezitten. Niettegenstaande de onefi'enheden van den bodem is 

 dus het uiterlijk dier sneeuwvelden werkelijk dat van een bekken of kom. 



^ Volgeus HBiM , >Glet3cliei"kuude" komen Isgeu vau »gvvehtc" voor. die 20 M. dik zijn ! 



