352 LAWINEN. 



Het is evenwel niet deze sneeuw, waaruit de lawinen geboren wor- 

 den. De sneeuw der firnmulden daalt langzaam maar zeker dalwaarts; 

 de sneeuw verandert daarbij allengs in ijs, de sneeuwrivier wordt tot 

 ijsrivier of gletscher. 



De lawinen nemen haar oorsprong uit de sneeuw der lagere streken , 

 b. V. aan de grens van den boomgroei. Toch klimmen de meeste 

 lawinen nog tot de sneeuwlijn en hooger op. De kloven en voren, 

 waarmede de bergruggen zijn doorploegd , en die in tijden van droogte 

 de afvoerkanalen zijn voor verweeringspuin , bij slagregens de wegen 

 vormen voor wildbeken, verzamelen in den winter de sneeuw, die 

 zich hier uit den aard der zaak eerder ophoopt dan tegen de meer 

 gladde wanden. In volkomen rust is echter de hellende massa nimmer ; 

 langzaam glijdt ze als een waterstroom naar beneden , hetgeen het oog 

 niet onmiddellijk ziet , maar wat o. a. is af te leiden uit de gerimpelde 

 oppervlakte, alsmede uit de somtijds zeer groote rotsblokken, welke 

 op dien weg worden meêgeschoven. Nu en dan evenwel wordt die 

 beweging ook voor het oog merkbaar , de sneeuw »rutscht" of »schlüpft". 

 Heeft dit glijden met groote massa's plaats , gaat het tevens met zekere 

 snelheid gepaard, dan is de » Schneeschlipf " overgegaan in eene lawine. 



De Alpbewoner onderscheidt twee soorten van lawinen, de stuif- 

 lawinen en de grondlawinen. 



Stuiflawinen komen meer in den winter voor , van daar de Romaansche 

 en Italiaansche benamingen »lavina.da fraid," »avalanghe fredde" d. i. 

 lawinen der koude. De grondlawinen ook wel slaglawinen genoemd , 

 vallen 't meest in 't voorjaar, en wel dan, wanneer de temperatuur 

 binnen een kort tijdsverloop aanzienlijk rijst, van daar de benamingen 

 »lawina da chod", »avalanghe calde", d. i. lawinen der warmte of van 

 het dooiweer. 



De stuiflawinen vallen zeer onregelmatig , en men kan zich dus voor 

 deze niet hoeden, ofschoon sommige oorzaken, die haar ontstaan in 

 de hand werken, aan bepaalde plaatsen gebonden zijn. 



De sneeuw, die bij lage temperatuur valt, is, gelijk reeds hierboven 

 werd opgemerkt, los. Valt deze lichte sneeuw op eene oudere sneeuw- 

 laag, die van boven* met eene bevroren korst is bedekt, of ook op 

 een van boomen en struikgewas ontblooten bodem met sterke helling, 

 dan zal, vooral wanneer de sneeuwbui bij stil weder plaats heeft, de 

 losse sneeeuw zich een tijd lang op zoodanige plaatsen kunnen op- 

 hoopen , maar bij de minste aanleiding van daar naar beneden storten. 

 Het afbreken van » sneeuwschilden , de tred van een paard , een plotse- 



