LAWINEN. 353 



ling geluid , de wind , zijn genoegzaam om de tijdelijke rust in 

 een ontzettenden sneeuwstorm te verkeeren. De glinsterende sneeuw 

 begint te leven , eerst op de getroffen plaats , daarna in wijder om- 

 trek ; zij komt in draaiende beweging en stort eindelijk donderend 

 omlaag. De meer zware sneeuw blijft de helling volgen , maar de droge , 

 fijne massa , die dikwijls de grootste hoeveelheid uitmaakt , stuift in 

 de lucht , alles in 't rond als met een wit poeder bedekkende. Zij 

 dringt door alle voegen en reten der gebouwen , en strijkt door de 

 wouden , evenwel zonder hier veel schade aan te richten. Wordt de 

 wandelaar door zulk een sneeuwwolk overvallen , dan is hij dikwijls 

 reddeloos verloren. De fijne sneeuw dringt door alle openingen van 

 zijn gewaad binnen , omhult hem zelf geheel , en verstikking maakt 

 een eind aan zijn leven. In 't algemeen echter is de schad« , die de 

 stuiflawinen door het materiaal , waaruit zij zijn samengesteld , aan- 

 richten , zeer gering. [Dat hierop uitzonderingen bestaan heeft de jongste 

 tijd geleerd. Zie hierachter het bericht uit Eome. Maar de lucht wordt 

 door deze vallende sneeuwwolk zoozeer ineengeperst , dat daarvan 

 een ware orkaan 't gevolg is. Thans ontstaat er een wedstrijd tus- 

 schen de sneeuwwolk en den stormwind. De laatste ijlt vooruit , steeds 

 gevolgd door de eerste , die elk oogenblik gedwongen wordt haar vaart 

 te verhaasten. Bij elke dalvernauwing wordt de druk grooter ; woedend 

 giert de storm door de wouden, terwijl hij dalwaarts schiet. Dikwijls 

 ook vaart hij over de toppen der boomen heen zonder eenige schade 

 aan te richten , stuit dan tegen de overz^'de des dals , om hier de 

 verwoesting aan te vangen of te voltooien. 



Twee zoodanige lawinen verwoestten in den winter van 1877/78 

 eene oppervlakte wouds van 44340 M^ met 3320 boomen, terwijl 

 daarbij 155 stuks wild (herten, reeën en gemzen) werden gedood. 



In de maand Februari des jaars 1876 brak uit de hooge rotsmuren 

 van den Piz St. Michel (Grauwbunderland) eene stuiflawine los , die 

 zich in het Oberhalbsteindal naar beneden wierp. Op een afstand van 

 2.5 kilometer was de daardoor teweeggebrachte luchtdruk nog merk- 

 baar. De sneeuwwolk was zoo dicht en groot, dat men gedurende 

 geruimen tijd niets van het gebergte kon zien. 



De grond- of slaglawinen zijn van gansch anderen aard. Bij deze 

 is het de sneeuwmassa zelf, die schrik en verwoesting aanbrengt. 



Dat de hoeveelheid sneeuw , die een enkele lawinengang bergt , 

 aanzienlijk kan zijn , blijkt uit het volgende : 



Hierboven werd reeds opgemerkt , dat de gezamenlijke massa sneeuw 



