LAWINEN. 359 



midden in den zomer , de lawinen omlaag. Toen coaz op den 5'len 

 Juli 1878 eene inspectie-reis door het kanton Wallis maakte, genoot 

 hij het schouwspel van ' eene reeks lawinen , die van de hellingen van 

 den Daubenhorn , den Plattenhorn en den Rinderhorn naar beneden 

 kwamen. Het materiaal voor deze lawinen was geleverd geworden 

 door de hevige sneeuwbuien van den vorigen nacht. Meer dan zeven 

 lawinen stortten van half elf tot twaalf uren in den voormiddag van 

 eene enkele plaats omlaag. Het was een indrukwekkend schouwspel. 

 De sneeuwmassa van boven breed en van hier uit langzaam smaller 

 uitloopende , bewoog zich als een schuimende en stuivende waterval 

 in kronkelende lijn langs de helling. Aanvankelijk hoorde men een 

 zacht gedruisch , dat spoedig overging in een dof geluid als van 

 een verren donder ; hiertusschen mengden zich heviger slagen , ver- 

 oorzaakt door vallende steenen , die de lawine meevoerde. Meer om- 

 laag verzamelde zich de sneeuw in uitgespoelde voren , om eindelijk 

 over den wand der terrassen in stouten sprong het dal te bereiken. 



Meestal, zegt coaz, breekt de lawine glijdend los, terwijl zij later, 

 vooral wanneer zij op een steil en rotsachtig terrein geraakt, in 

 tuimelende beweging komt. 



Ter plaatse van enge kanalen en trechtervormige uitholingen wordt 

 de sneeuwmassa saamgedrukt. De grootste snelheid bezit de lawine 

 in haar middelgedeelte ; hetzelfde verschijnsel treft men bij stroomend 

 water aan. Neemt zij een kronkelend verloop , dan werpt zij zich op 

 den convexen kant , boomen , struikgewas , grond en rotspuin los- 

 rukkende en meêsleepende , somwijlen dien wand overspringende , om 

 zich in eene belendende hellingvore te storten. 



Is de sneeuwmassa eindelijk tot rust gekomen , hebben het geraas 

 en geloei een eind genomen , dan ligt de eerste 't zij op een terras , 

 't zij op den bodem van het dal tot een hoop van zeer verschillenden 

 vorm uitgespreid. Die vorm hangt hoofdzakelijk af van den aard des 

 terreins en is nu eens die van een breeden , zacht hellenden wal , 

 dan eerder die van een min of meer steil oprijzenden berg. Men is 

 gewoon dien sneeuwhoop te bestempelen met den naam van lawinen- 

 kegel. Welke uitgebreidheid deze vormingen soms bereiken is hier- 

 boven reeds met een enkel voorbeeld duidelijk gemaakt. 



De lawinenkegel van Easchitsch bij Zernez (Beneden-Engadin) , die 

 zich op 23 en 24 April 1876, niet ver van de houten brug over de 

 Inn en den straatweg had gelegerd, had eene breedte van 168, eene 

 gemiddelde hoogte van 12 en eene lengte van 300 M. Op sommige 



