362 



OVER PAUELS EN PARELVlSSCHEElJ. 



Volgens eene oud-Indische sage zouden zij haar ontstaan te danken 

 hebben aan regendruppels , die door het schelpdier worden opgenomen , 

 om vervolgens door de verwarmende zonnestralen langzamerhand tot 

 parels gevormd te worden. Zelfs in de middeleeuwen vindt men deze 

 sage nog herhaaldelijk terug en het schijnt , dat verscheidene Indische 

 volksstammen de vorming der parels nog op dezelfde wijze verklaren. 

 Mijne lezers zullen echter hiermede wel niet tevreden zijn en aan 

 eene natuurlijke verklaring der natuurverschijnselen de voorkeur geven. 

 Het ligt immers voor de hand , dat de vorming der parels van het 

 dier zelf, waarin zij gevonden worden, uitgaat. Eeeds in de vorige 

 eeuw won deze meening meer en meer veld en men zag terecht in, 

 dat er eerst eene nauwkeurige kennis van het dier dient verkregen 

 te zijn , wil men het ontwikkelingsproces leeren kennen. Ook wij 

 willen dezen weg volgen en trachten ons eene duidelijke voorstelling 

 van het dier te maken. 



Zooeven zagen wij reeds , dat de twee genoemde dieren tot de twee- 

 schalige weekdieren behooren , welke o. a. gekenmerkt zijn door het 

 bezit van een schelp , die uit twee , aan de rugzij de met elkander 

 verbonden helften bestaat. Plaatsen wij nu het dier zóó (het is ons 

 hetzelfde welk tweeschalig schelpdier wij tot voorbeeld kiezen) , dat 

 deze zijde naar boven is gekeerd , dan kunnen wij het vergelijken 

 met een ingebonden boek , welks rug naar boven is gericht. Wij zien 

 nl. (zie fig. 1) dat het dier uit een aantal bladen of platen bestaat , 

 waarvan de buitenste a uit de kalkachtige schelp ge- 

 vormd is en vergeleken kan worden met den kar- 

 tonnen band van het boek. Tegen de schelp aan 

 ligt een tweede blad , het zoogenaamde mantelblad h , 

 dat iets kleiner is dan het eerstgenoemde , langs zijn 

 rand er mede vergroeid is en uit een zacht weefsel 

 bestaat ; dit blad kan men vergelijken met het schut- 

 blad van het boek. Op dit mantelblad volgen naar 

 binnen twee kleinere bladen , de plaatvormige kieuwen 

 c, welke te vergelijken zijn met de beide eerste en 

 laatste bladzijden. Al de genoemde bladen, die van 

 buiten naar binnen in grootte afnemen , zijn aan de 

 rugzijde met elkander vergroeid , gelijk men in nevens- 

 gaande figuur duidelijk zien kan. De bladvormige kieuwen omsluiten 

 eindelijk den zoogenaamden ingewandenzak cZ, waar binnen o. a. de 

 spijsverteringswerktuigen en het hart gelegen zijn en aan welks buik- 



t::o 



Fg. 1. 



