OVER PARELS EN PARELVISSCHERIJ. 363 



zijde een eigenaardig gevormd orgaan gevonden wordt — de voet e , 

 welke bg de meeste tweeschalige schelpdieren als beweging&orgaan 

 dienst doet en bij sommige soorten ver buiten den vrijen rand der 

 schelpkleppen kan gestoken worden ; den ingewandenzak met den voet 

 kan men met het overige gedeelte van het boek vergelijken. Wij zul- 

 len eenigszins uitvoerig bij de twee eerstgenoemde bladen , nl. het 

 kalkachtige blad of de schelp en het mantelblad moeten stil staan. 

 Om de schelp beter te kunnen bestudeeren , willen wij haar van 

 het dier scheiden ; om dit te doen , trachten wij den mantelrand — 

 zooals wij zooeven zagen , dat gedeelte van het tweede blad , dat met 

 de schelp vergroeid is — met een scherp mesje los te snijden. Wij 

 bemerken dan , dat ons dit nog niet veel baat , daar wij van de eene 

 schelpklep naar de andere twee dikke spieren zich zien uitstrekken , 

 die stevig met die schelpkleppen vergroeid zijn. Wanneer wij ook 

 deze spieren hebben doorgesneden , dan zien wij , dat plotseling de 

 beide kleppen zich van elkander verwijderen m. a. w. dat de schelp 

 zich opent. Hieruit leeren wij dus, dat het dier in staat is, door 

 samentrekking dezer spieren zijn schelp te sluiten. Volgens rhumphius 

 kan het grootste van alle tweeschalige schelpdieren , de in den In- 

 dischen Archipel levende Tridacna gigas , met zijne sluitspieren zulk 

 eene kracht ontwikkelen , dat ankertouwen , die tusschen de scherpe 

 randen van de beide schelpkleppen geraken op zoodanige wijze wor- 

 den afgeknepen , alsof zij met een bijl waren doorgehakt. 



Het plotseling openspringen der schelp geschiedt door een bruinen 

 elastischen band , die zich ter plaatse bevindt , waar de twee kleppen 

 vereenigd zijn en die zich uitrekt , zoodra de sluitspieren niet meer 

 werken. Zijn nu op deze wijze de beide schelpen vrij geworden , dan 

 bespeuren wij aan de rugzij de van iedere schelp groeven en uitsteek- 

 sels (tanden , in nevensgaande figuur 

 met de letter a aangeduid) , welke te 

 zamen het slot vormen en eene stevige 

 verbinding van de beide schelphelften 

 tot stand brengen. Aan beide zijden 

 daarvan bemerken wij de indruksels 

 van de beide sluitspieren b, die door 

 pj„. 2 ^^^ bochtige lijn c — de mantellijn — 



verbonden worden , welke ons de plaats 

 voorstelt , waar het tweede blad , de mantel , met de schelp vergroeid was. 

 De schelp wordt gedeeltelijk door de buitenvlakte der mantelhelften , 



l 



