378 LAWINEN. 



Diablerets zicli verheffende bergkruin , die van Sitten uit gezien zich. 

 voordoet als een reusacMige rotspiramide, had 28 Febr. 1864, bij 

 gelegenheid eener bergbestijging , een lawinen-ongeluk plaats , dat wij 

 met de eigen woorden van een der geredden , den Ingenieur gosset , 

 terug wenschen te geven. Men vindt dit verhaal insgelijks bij coaz , 

 die het ontleende aan tyndall's In de Alpen. 



Gosset had tot medereiziger den heer boissonnet , terwijl 4 gidsen 

 de beide moedige mannen vergezelden. 



Nadat gosset heeft verhaald, hoe zij tot op 100 M. den top waren 

 genaderd en er strijd was ontstaan over de vraag aan welken kant 

 de beklimming het minste gevaar opleverde , met welke bespreking 

 veel tijd was verloren gegaan, gaat hij aldus voort: » Bennen, de 

 eerste gids , maakte een eind aan dezen strijd met te zeggen : ik wil 

 de eerste zijn ! En met deze woorden schreed hij naar den oostelijken 

 graat , die er zeer smal uitzag en met een aantal hooge rotspunten 

 voorzien was , terw:yl tusschen deze tanden de ruimte met dikke sneeuw 

 was aangevuld. Om op dien graat te komen , moesten wij een steil , 

 ongeveer 240 M. hoog sneeuwveld bestijgen. Dit was van boven 

 + 45 M. beneden 120 a 150 M. breed. Wij zakten bij elke schrede 

 wel een voet diep in de sneeuw. Bennen scheen een en ander niet 

 te bevallen en vroeg aan de lokaalgidsen of er wel eens lawinen door 

 dezen gang vielen. Het antwoord was geruststellend. Wij waren langs 

 den noordkant van den voornoemden gang opgeklommen en moesten 

 nu + 45 M. beneden den top het veld in horizontale richting door- 

 waden om op den oostelijken graat te komen .... 



Wij gingen in deze volgorde : bévard , rance , bennen , ik , bois- 

 sonnet en rebot. Toen wij ongeveer ^/^ van den weg hadden afgelegd, 

 zonken de twee vooruitgaande gidsen plotseling tot over de heupen 

 in de sneeuw. Bennen spande het touw. De sneeuw was zoo diep , 

 dat er geen mogelijkheid bestond voor de gidsen om weder uit het 

 gat te geraken ; zij gingen daarom een paar schreden voorwaarts , de 

 sneeuw met hun lichaam verdeelende. Bennen keerde zich om en zei 

 tot ons , dat hij bevreesd was , dat wij eene lawine zouden doen ont- 

 staan. Wij vroegen of 't dan niet raadzaam ware terugtekeeren om 

 iets hooger het sneeuwveld overtesteken. De drie gidsen uit Ardon 

 verzetten zich tegen dit plan en de beide voorsten zetten hun arbeid 

 voort. 



Toen zij zoo 3 a 4 schreden hadden gewonnen , werd de sneeuw 

 wat vaster. Bennen had zich ondertusschen niet verroerd ; hij scheen 



