LAWINEN. 379 



besluiteloos. Zoodra hij echter weer harde sneeuw zag , ging hij voor- 

 waarts en tevens iets hooger , maar evenwijdig met het kanaal , dat 

 de voorste mannen gegraven hadden. De sneeuw droeg hem. 



Middelerwijl zag ik dat bevard , de eerste gids , ongeveer 6 meter 

 touw om de schouders had gewonden. Ik verzocht hem het touw te 

 ontrollen en te trachten op den graat te komen , van welken hij nog 

 slechts 4 a 5 M. verwijderd was. Bennen spoorde mij aan voorwaarts 

 te gaan. Ik volgde zijne voetstappen, maar zonk tot aan de heupen 

 in de sneeuw. Daarom begaf ik mij in het genoemde kanaal en hield 

 de armen stijf aan 't lijf gedrukt om de wanden van den uitgegraven 

 gang niet aan te raken. Deze laatste was 3.6 Meter lang en daar de 

 sneeuw ter weerszijden hard was , kwamen wij tot het dwaze besluit , 

 dat het toeval haar op deze plaats iets zachter had gemaakt dan elders. 

 Nu ging BOissoNNET voor. Hij was nog maar weinige schreden ge- 

 vorderd , of wij hoorden een doffen , snijdenden toon ; het sneeuwveld 

 had zich ongeveer 4 of 5 M. boven ons gescheurd. De spleet was 

 eerst maar smal , + 3 c.M. breed. Een angstig zwijgen volgde ; dit 

 duurde maar weinige seconden toen bennen uitriep: »wij zijn allen man- 

 nen des doods!" Zijn woorden werden langzaam en plechtig uitge- 

 sproken , en zij , die hem kenden , wisten , wat zulke woorden in den 

 mond van bennen beteekenden. Het waren zijn laatste woorden. 



Ik stak mijn Alpenstok in de sneeuw om hierop te steunen ; de 

 stok drong er tot het boveneind in door. Zoo wachtte ik den loop 

 der zaken af. Het was een verschrikkelijk oogenblik van spanning. 

 Ik keerde mij naar bennen om te zien of hij deed gelijk ik. Tot mijne 

 verbazing wendde bennen zich om , zag naar beneden in het dal en 

 breidde beide armen uit. 



De grond , die ons droeg , begon thans in beweging te komen , en 

 nu zag ik de nutteloosheid van mijn Alpenstok in , want deze had 

 den vasten bodem niet bereikt. Ik zakte alras tot over de schouders 

 in de sneeuw en gleed ruggelings naar beneden. Van dit oogenblik 

 af zag ik niets meer van 't geen met de overigen gebeurde. Met 

 groote moeite slaagde ik er in mij om te keeren. De snelheid der 

 lawine nam van oogenblik tot oogenblik toe en het duurde niet lang 

 of ik was geheel door de sneeuw bedolven en als in duisteren nacht 

 gehuld. Ik was op het punt van te stikken , toen ik plotseling een 

 schok voelde en weder aan de oppervlakte kwam. Wellicht was het 

 touw aan een steen blijven haken en stuk gescheurd. Ik stond op de 

 golf eener lawine en zag deze voor mij , terwijl ik naar beneden werd 



