380 LAWINEN. 



gevoerd. Afgrijselijker aanblik heb ik nimmer gehad. De spits der 

 lawine had reeds de plaats bereikt , waar wij 't laatst gerust hadden. 

 Een dikke sneeuwwolk , ging die spits vooruit , het overige deel der 

 lawine was vrij. Rondom mij hoorde ik het vreeselijk sissen der sneeuw 

 en voor mij den donder van 't onderste deel der lawine. Om niet 

 weer in de sneeuw te zakken , bewoog ik mijne armen op eene wijze 

 alsof ik in opgerichte houding wilde zwemmen. Eindelijk voelde ik , 

 dat de beweging vertraagde ; daarop zag ik de sneeuwmassa ongeveer 

 1 a 2 M. voor mij tot stilstand komen ; een oogenblik later kwam 

 zij onmiddellijk voor mij tot rust , en ik hoorde hetzelfde krakend 

 geluid , dat men 's winters verneemt als een zware wagen over de 

 bevroren sneeuw rijdt , maar natuurlijk veel sterker. Ik voelde , dat 

 ik zelf ook tot rust was gekomen , en ik stak dadelijk mijn armen 

 hoog in de lucht om mijn hoofd te beschermen , in geval ik nogmaals 

 overstelpt mocht worden. De sneeuw achter mij was nog in beweging 

 en drukte zoo geweldig tegen mij aan , dat ik meende doodgedrukt 

 te worden. Deze vreeselijke drukking duurde echter maar weinige se- 

 conden en hield even plotseling op als zij begonnen was. Nu werd ik 

 door de van boven komende sneeuw bedekt. Ik trachtte terstond mijn 

 hoofd vrij te maken, — te vergeefs, de lawine was in een oogwenk 

 verijsd , en ik was ingevroren. Terwijl ik te vergeefs poogde mijn 

 armen te bewegen , bemerkte ik eensklaps dat de handen tot aan het 

 polsgewricht vrij waren. Ik besloot hieruit , dat deze boven de sneeuw 

 uitstaken. Nu begon ik zoo goed mogelijk de sneeuw weg te krabben 

 en zulks werd hoog tijd , want ik had het niet langer zonder lucht 

 uitgehouden. Eindelijk zag ik licht doorschemeren. De sneeuwkorst 

 boven mijn hoofd werd dunner en liet wat lucht door, doch ik kon 

 ze niet meer met mijn handen bereiken. Nu rees de gedachte bij 

 mij op of het niet mogelijk zou zyn de sneeuw met mijn warmen 

 adem te doen ontdooien. Zulks gelukte mij en een stroom lucht drong 

 plotseling in mijn mond; ook zag ik den hemel weder, want er was 

 zelfs eene kleine ronde opening ontstaan. 



De stilte des doods heerschte om mij heen ; ik verwonderde er mij 

 zoozeer over dat ik nog leefde , en ik was er zoo stellig van overtuigd , 

 dat al mijn gezellen den doodslaap sliepen, dat ik zelfs niet eens om 

 hen riep. Ik trachtte mijn armen te bewegen , maar het was niet 

 doenlijk ; ik kon slechts mijn vingertoppen bij elkaar brengen , maar 

 zij vermochten de sneeuw niet meer te bereiken. 



Na eenige minuten hoorde ik roepen ; welk een troost te ervaren , 



