LAWINEN. 381 



dat ik niet de eenig overblevene was ! Te weten , dat hij , die riep , 

 misschien niet ingevroren en in staat was mij te redden ! Ik ant- 

 woordde ; de stem kwam nader , was reeds in mijne nabijheid , doch 

 scheen besluiteloos werwaarts zich te wenden. ^ Een plotselinge uit- 

 roep van verrassing. Rebot had mijn handen gezien. In een oogwenk 

 had hij mijn hoofd vrijgemaakt en trachtte mij toen verder uit de 

 sneeuw te trekken ; op dit oogenblik zag ik een voet zoo dicht bij 

 mij boven de sneeuw uitsteken , dat ik dien met mijn armen kon 

 aanraken , ofschoon deze slechts tot aan de ellebogen vrij waren. Ik 

 poogde dadelijk dien voet te bewegen , het was die van mijn armen 

 vriend. Een angstig voorgevoel beving mij, toen ik zag, dat de voet 

 bewegingloos bleef. De arme boissonnet was dus waarschijnlijk reeds 

 dood, Rebot deed wat hij kon ; na eenige oogenblikken verlangde hij , 

 dat ik hem zou helpen en bevrijdde mijne armen in zooverre , dat 

 ik ze gebruiken kon. Ik kon echter weinig uitrichten, want rebot 

 had mij de bijl van den schouder gerukt, terwijl hij bezig was myn 

 hoofd te bevrijden. 



Voor REBOT bij my kwam had hij range uit de sneeuw verlost; 

 deze lag horizontaal en was niet diep bedolven geweest. Range vond 

 BÉVARD , die recht overeind in de sneeuw stond , maar tot aan het 

 hoofd was begraven geworden. Na ongeveer 20 minuten kwamen deze 

 beide gidsen ook opdagen. Ik werd dadelijk uit mijn sneeuwgraf ge- 

 haald , doch voor ik bevrijd kon worden moest men met de bijl de 

 ijsachtige sneeuw tot aan mijn voeten loshakken. 



Eenige minuten na 1 uur kwamen wij aan 't gelaat van mijn armen 

 vriend, en ik wilde zoo gaarne het geheele lichaam uitgegraven heb- 

 ben , maar toen mijne gidsen zagen , dat de redding te laat kwam , 

 waren zij door niets te bewegen nog langer te arbeiden. 



Ik moet bekennen , dat ook zij , even als ik , haast niet meer in 

 staat waren iets te doen. 



Toen ik uit de sneeuw was bevrijd moest men het touw doorsnijden. 



Wij poogden , het touw volgende , bennen te bereiken , doch het 

 touw was niet te bewegen ; het ging recht naar beneden en wij wisten 

 nu dat zich daar het graf van den braafsten aller gidsen bevond , 

 dien Wallis ooit heeft gekend , en wiens weerga nimmer zal gevonden 

 worden." 



^ De personen , die door eeiie lawine zijn overstelpt , hooren wel al wat daar buiten 

 voorvalt, docli hunne stem dringt niH door de sneeuwmassa naar buiti-n. 



