LAWINEN. 383 



met twee paarden naar Geschenen gezonden om van daar eene partij 

 goederen af te halen. Het was zoo koud , dat ik de hand , waarin ik 

 de zweep hield, met mijn zakdoek omwond. Ik kwam door den rots- 

 tunnel van het Urnerloch, reed over de Teufelsbrücke , onder welke 

 de halfbevroren Eeuss schuimend voortsnelde , en van hier naar be- 

 neden. Een lawinenkegel versperde aldaar den weg. Ik liet nu de 

 paarden achter en poogde al wadende een weg door de sneeuw te 

 banen. Ik was nog maar weinig gevorderd, (het was omstreeks 12 

 uur) toen eene nieuwe lawine (stuiflawine) losbrak en zoo snel naar 

 beneden stortte, dat ik geen tijd had uit den weg te gaan, door de 

 lawine gegrepen werd en tot aan den oever van de Eeuss naar be- 

 neden werd geworpen. Hier lag ik rechtuit , den rechterarm , met de 

 zweep in de hand , naar de Eeuss uitgestrekt. De sneeuw omsloot 

 mij zoo volkomen , dat ik mij niet kon verroeren en slechts van tijd 

 tot tijd met moeite vermocht te ademhalen. Ik was evenwel bij mijn 

 volle bewustzijn en achtte mij een verloren man. Ondertusschen was 

 kort na mij iemand dienzelfden weg afgegaan ; hij zag de paarden 

 zonder meester en vermoedde een ongeluk , liep terug naar Ander- 

 matt, en verhaalde daar zijn wedervaren. 



»De lieden, die te mijner hulp kwamen opdagen, stootten met de 

 stelen hunner schoppen in de sneeuw om mij te zoeken ; eenmaal 

 raakte men zelfs aan mijne kuiten zonder zulks te merken , terwijl 

 een ander den stok vlak bij mijn mond in de sneeuw stak. Zulks 

 redde mij , daar ik nu weder voldoende kon ademhalen , maar , of- 

 schoon de menschen den geheelen middag niet ophielden naar mij te 

 zoeken , was al hun pogen vergeefs — en zij gingen heen. Ik had 

 echter alles gehoord wat zij spraken , en zoo ook dat een hunner bij 

 't naar huis gaan droevig zei : » Mit dem armen Hansentoni isfs halt 

 fertig , tros f Gott si Heb Seel^ 



»Intusschen was om mij heen de sneeuw door de warmte van mijn 

 lichaam , met uitzondering der beenen , wat gesmolten , zoodat ik mij 

 eenigszins kon bewegen .... De nacht viel mij onbeschrijfelijk lang , 

 en meer dan eens bereidde ik mij tot sterven. Ik had veel last van 

 urineloozing , zoodat ik èn door het sneeuwwater èn door genoemde 

 omstandigheid door en door nat werd. Ik bewoog mij echter elk oogen- 

 blik wat gemakkelijker en kon zelfs mijn horloge uit den zak halen ; 

 het stond stil en ik besloot daaruit , dat het reeds 3 uren in den 

 morgen was. 



» Eindelijk kon ik mij zoo ver omdraaien, dat ik met het gezicht 



