EEN GEVECHT OP LEVEN EN DOOD. 391 



dings achte Staubla,umen (versteht sich Oberlauinen) ; die Dörfer sind 

 tief in Schneestaub vergraben, Theilweise haben sie durch den voran- 

 eilenden Windschlag schon Zerstörung erlitten , nachher legte sich der 

 dichte Staubschnee darüber." 



EEN GEVECHT OP LEVEN EN DOOD. 



Gister avond werd de schrijver dezer regels geroepen om »een bij- 

 zonder dikke spin" gade te slaan, die hij dan ook weldra aan haar 

 draadje, van het plafond eener veranda, vrij langzaam naar beneden 

 zag komen. Spoedig bemerkte ik echter , naderbij gekomen , dat een 

 wesp zich aan de spin hield vastgeklemd, en aldra lagen beiden, 

 naar 't mij voorkwam , met elkander worstelend , op de steenen van 

 den vloer. Zeer stellig nam ik waar dat de wesp herhaaldelyk haar 

 achterlijf in een houding bracht , alsof zij de spin in het lichaam stak. 

 Het tweetal rolde gedurende drie of vier minuten over den grond. 

 Of de spin toen nog leefde kan ik niet met zekerheid zeggen ; doch 

 dit staat vast, dat weldra het kopborst-stuk met de poten beweging- 

 loos , afgezonderd bleef liggen en de wesp het afgescheiden achterlijf 

 der spin bleef vasthouden. Kort daarop begon zij met hare vleugels 

 te snorren en eenige korte vliegpogingen te doen , die haar , na een- 

 of tweemalen mislukt te zijn, eindelyk gelukten, waarna zij, met 

 haren onge wonen last beladen , in steeds wijder kringen , zich uit ons 

 gezicht verwijderde. De spin kwam mij voor een gewone huisspin te 

 zijn , van welke soort er vele aan onze veranda gevonden worden , 

 niettegenstaande de echt nederlandsche zindelijkheid van degenen , die 

 hier ragebollen en stoffers hanteeren. De wesp was van de gewone 

 soort, met het geelgekleurde achterlijf, wier pijnlijke steken niet licht 

 uit de herinnering verdwijnen van hen , die er mede kennis maakten, 



