WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. Ö 



den Stroom evenwicht maakt. Dit hoogteverschil meet dus de sLroomintensiteit. 

 LiPPMANN zegt dat het bij een der op deze wijze geconstrueerde toestellen voor een 

 stroomsterkte van 1 Ampère 58 mM. bedroeg. Men kan daarop dus tot op 0,01 

 Ampère met gemak aflezen en 'die gevoeligheid nog zeer vergrooten door de intensiteit 

 van het magnetisch veld grooter te maken en ook door op eene der bekende wijzen 

 het kwik te laten werken op een manometer, die de bewegingen daarvan vergroot 

 wedergeeft. 



Door in plaats van den staalmagneet een elektromagneet of ook een spiraal te ge- 

 bruiken, waarvan de windingen denzelfden stroom voortleiden, die ook door het 

 kviik gaat, heeft men een elektrodynamometer voor wisselstroomen. LN. 



Thermogalvanoskoop. — Onder dezen naam geeft m. p. mayencon in het Journal 

 de physique (2) III bl. 393 eene beschrijving en afljeelding van een werktuig, waarin 

 de thermische uitzetting van een ijzerdraad door een elektrischen stroom op geschikte 

 wijze dient om de intensiteit van dien stroom te meten. Voor demonstratie kan dit 

 werktuig misschien van nut zijn. ln. 



SCHEIKUNDE. 



Oxydatie van zwavel bloem. — Men weet sedert lang dat zwavelbloem , met 

 water tot een brei gemengd, allengs zuur wordt en dat zich daarbij zwavelzuur 

 vormt. De heer N. pollacci heeft nader onderzocht of de daartoe vereischte zuurstof 

 door het water of door de dampkringslucht wordt geleverd , en uit eene reeks van 

 nauwkeurig genomen proeven leidt hij als einduitkomst af, dat het water daai'bij 

 niet ontleed wordt maar dat de zuurstof afkomstig is uit de atmospheer, doch dat deze 

 eerst in ozon moet veranderen voordat de verbinding met den zwavel kan plaats 

 grijpen. {Rendkonti Reale Instïtute Lombardo, Ser. 2. Vol. XVII p. 198). 



HG. 



Chemische affiniteit. — Bazarow {Chemische Berichte XA'II, S. 194) geeft een 

 nieuwe theorie daarvan met behulp van eene hypothese, die althans op het eerste 

 gezicht niets onwaarschijnlijks heeft. Volgens hem gaat de chemische aantrekking 

 der atomen slechts van enkele punten daai'van , die hij polen noemt, uit: het aantal 

 dier punten bepaalt de valentie van het element. Het chemisch arbeidsvermogen hangt 

 af van de snelheid der trillingen en van den hoek tusschen hare richting en de lijn, 

 welke de betreftende pool met het middelpunt van het atoom verbindt. Naarmate 

 die hoek kleiner is, gedraagt zich het element meer elektropositief , en omgekeerd. 

 Deze hoofdtrekken mogen -genoeg zijn om de aandacht op B's opstel te vestigen , 

 waarheen wij voor verdere bijzonderheden moeten verwijzen. 



LN. 



