ló WETENSCHAPPELIJK BUBLAÜ. 



Athermansie of diathermansie van waterdamp. — Na den strijd tusschen 

 TYNDALL eii MAGNUS over dit onderwerp — TYNDALLvond, gelijk bekend is den water- 

 damp athermaan voor eenige der minst breekbare deeien van het warmte-spectrum 

 en MAGNUS ontkende dit — hebben nog een aantal andei^e geleerden zich met die- 

 zelfde zaak bezig gehouden, waarvan sommigen uitkomsten verkregen, die meer voor 

 de meening van magnus schenen te pleiten en anderen de uitkomsten en dus de 

 meening van tyndall bevestigden. In den allerlaatsten tijd heeft eöntgen {Wiede- 

 mann's Annalen XXIII S. 1 u 259) deze kwestie zeker een groote schrede nader 

 tot hare beslissende oplossing gebracht door niet, zooals de meesten zijner voor- 

 gangers, de vermindering in intensiteit te bepalen van een bundel warmtestralen, 

 nadal die door een kolom droge of vochtige lucht was gegaan, maar rechtstreeks 

 de opslorping zelve door de uitzetting van het gasmengsel, welke met behulp van 

 een Mareyschen trommel werd geregistreerd en dus in haar verloop geheel kon wor- 

 den nagegaan. Hij vond op deze wijze dat zuivere, droge dampkringslucht evenmin 

 als zuivere, droge waterstof een spoor van opslorping vertoonde van de stralen 

 eener Bunsenvlam, van een knalgasvlam, van een vast lichaam op 100° C. en van 

 nog andere bronnen; terwijl zoodra deze gassen met waterdamp, ook zelfs in zeer 

 geringe hoeveelheid waren vermengd, de opslorping voor de stralen van elk der 

 bovengenoemde bronnen verschillend , maar voor allen onmiskenbaar zich vertoonde. 



Die opsJorping werd verhoogd door bijmenging van ook nog een geringe hoeveel- 

 heid koolzuur. De dampkring in zijn gewonen toestand is dus bepaaldelijk athermaan 

 voor warmtestralen van een aantal verschillende golflengten. 



Röntgen's verhandeling beslaat 87 bladzijden der Annalen en bevat zoowel een 

 schat van bijzonderheden aangaande zijne experimenteer-methode en zijne uitkomsten 

 als besprekingen van alle denkbare tegenwerpingen, die de waarde dier uitkomsten 

 zouden kunnen verkleinen. LN. 



Absorptiestrepen van zuurstof in het zonnespectrum. — Thollon heeft met 

 zijnen sterk verstrooienden spectroskoop , die reeds vroeger in dit Bijblad is besproken 

 geworden, de minst breekbare deeien van dit spectrum, de streek om de Frauen- 

 hofersche strepen A en B onderzocht en geeft van zijn uitkomsten , met behulp van 

 een teekening op vrij groote schaal, bericht in het Journal de physique (2) III, 

 p. 421. Die streep B blijkt daarin opgelost te zijn in niet minder dan zeventien 

 afzonderlijke strepen. Ook A toont zich op deze wijze als in een aantal strepen ver- 

 deeld. Men zal dus in het vervolg niet meer van de strepen A en B, maar slechts 

 van die »groepen" kunnen spreken. 



Na de beschrijving daarvan handelt thollon over de verschillende wijzen waarop 

 men tol nog toe den oorsprong dier strepen heeft verklaard en komt daarbij tot 

 het besluit dat zij voor verreweg het grootste gedeelte ongetwijfeld tellurische moeten 

 zijn en wel opslorpingsstrepen , te wijten aan de zuurstof in den dampkring. Want 

 ten eerste vertoonen zij bij even hoogc zonnestanden steeds dezelfde intensiteit in 



