WETENSCHAPPELIJK BIJBLAU. 11 



drogen en in vochtigen dampkring , ten tweede worden zij (en ook de kleinere 

 groep a) duidelijk waargenomen in het spectrum van elektrisch licht dat een weg 

 van 10 kiliometers in den dampkring heeft afgelegd — naar eene waarneming van 

 THOLLON, te Parijs gedaan met Prof. egoroff uit Warschau — en toen hij een 

 sterken lichtbundel deed gaan door een lange buis , waarin alleen zuurstof in samen- 

 gepersten toestand aanwezig was, heeft later Prof. egokopf onmiskenbaar dezelfde groepen 

 gezien in het spectrum van dit licht. LN. 



Doorschijnende magneten heeft kundt vervaardigd {Wiedemann's Annalen 

 XXIII S. 228) door geplatineerd glas, gelijk o. a. könig te Parijs gebruikt voor 

 spiegeltjes in zijn optisch-akustische apparaten , galvanoplaslisch te bedekken met 

 een uiterst dunne en dus doorschijnende laag van ijzer, cobalt of nikkel. Niettegen- 

 staande zulk een laag dikwijls geen grootere dikte dan van 0,000055 millimeter 

 had , werden zij allen door een sterke magneet niet alleen met het glas dat ze be- 

 dekten duidelijk aangetrokken , maar vertoonden ook een zeer aanmerkelijke coer- 

 cixief kracht, zoodat een reep daarvan, na op een der gewone wijzen gemagnetiseerd 

 en bewegelijk opgehangen te zijn, zich in den meridiaan stelde. 



Van de doorschijnendheid dezer dunne magnetische lagen heeft kundt een be- 

 langrijk gebruik gemaakt. Toen hij gepolariseerd licht op geschikte wijze daardoor 

 heen liet gaan, constateerde hij dat zij, gelijk te verwachten was, het polarisatievlak 

 daarvan aanmerkelijk deden draaien — de ijzerlaag b. v. , waarvan de dikte hier- 

 boven is aangegeven, bij omkeering van den magnetiserenden stroom om 1° 48'. 

 Daar deze werking bij zoo uiterst geringe dikte van de ijzerlaag reeds zoo aanmer- 

 kelijk is en men gerust mag aannemen dat een lichtstraal in een ijzermassa tot veel 

 grootere diepte indringt, wanneer hij daardoor wordt teruggekaatst, verklaart kundt 

 hieruit het naar den ontdekker zoogenoemde verschijnsel van kerk, het feit namelijk 

 dat het gepolariseerde licht, na terugkaatsing op een ijzervlak , bij magnetisering 

 van de ijzermassa, die door dit vlak begrensd wordt, eene aanzienlijke draaiing van 

 zijn polarisatievlak vertoont. ln. 



De „lokale werking" in ongesloten galvanische elementen. — ln den jaar- 

 gang 1883 van dit Bijblad , bl. 83, vestigde ik de aandacht op het middel van d'aii- 

 SÓNVAL, om deze aanmerkelijk Ie verminderen. Voor den lezer, die dien jaargang 

 niet ter hand heeft, herhaal ik hier dat dit middel bestaat in de vermenging van 

 het tot gebruik in die elementen bestemde zwavelzuur, vóór de verdunning, met 

 0,5 volumeprocent gewone raapolic, waarmede het eenige oogenblikken goed ge- 

 schud wordt om de geheele massa van het zuur zooveel mogelijk met de olie in 

 aanraking te brengen. De vreemde bestanddeelen welke het zwavelzuur uit den handel 

 thans bijna overal bevat, en die teweegbrengen dat dit in verdunden toestand, in 

 aanraking ook met zorgvuldig geamalgameerd zink steeds waterstof ontwikkelt , worden 

 naar het schijnt door de olie daaruit verwijderd ofaltlums daarin onschadelijk gemaakt. 



