WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 13 



dat gesmolten zilver zuurstof oplost , die het ook een tijdlang hardnekkig terughoudt. 

 Dit nu gaf den heer L. troost aanleiding te onderzoeken , [of gloeiend zilver ook 

 doordringbaar is voor zuurstof. 



Eene buis van zuiver zilver, waarvan de wand 1 millim. dik was, werd verhit 

 in een ijzeren moffel, die zich in den damp van kokend cadmium bevond. Liet men 

 daarop door den moffel langzaam een stroom zuurstof trekken , zoo bevond zich de 

 buitenvlakte van de zilverbuis in zuurstof, terwijl zijn binnenste uitgepompt werd 

 door middel van een Sprengelsche luchtpomp. Zoodra het cadmium begon te koken, 

 drong de zuurstof langzaam door den wand der zilverbuis, en men kon er in een 

 uur 6,1 kubiek centimeters van verzamelen; werd, in plaats van den zuurstofstroom , 

 een stroom dampkringslucht door den moffel geleid, dan werd het doordringen 

 van de zuurstof evenzeer waargenomen. De hoeveelheid zuurstof, in een uur ver- 

 zameld, bedroeg nu 3,2 kub. cetitimeter. 



Met eene zilverbuis, waarvan de wand slechts half zoo dik was, was de door- 

 lating van de zuurstof veel sneller. Met zuivere zuurstof bedroeg de doorgelaten zuur- 

 stof 12 kub. centim. in het uur, met dampkringslucht 5,9 kub. centimeter in den- 

 zelfden tijd. 



Voor eenige andere gassen was de wand der laatste buis ook niet geheel ondoor- 

 dringbaar. Van koolzuur ging 0,4 , van kooloxyd 0,1 , van stikstof 0,1 kub. centimeter 

 in het uur er door heen. 



De veel grootere doordringbaarheid van het zilver voor zuurstof is echter zoo in 

 het oog loopend dat de heer troost het zelfs voor mogelijk houdt langs dien weg 

 uit de dampkringslucht zuurstof in het groot te bereiden. {Compt. rend. XCVIII. p. 

 1427.) HG. 



Opsluitingsverschijnselen. — In verband met het vorige staan eenige waarne- 

 mingen, waarop de heer p. schützenbergen onlangs {Compt. rendus, r. XCVIII. p. 

 1520) de aandacht heeft gevestigd , namelijk van het vasthouden van zekere gasvor- 

 mige stoffen door andere, zonder dat er van eene eigenlijke chemische verbinding, 

 die altijd in bepaalde verhoudingen moet plaats hebben , sprake kan zijn. Hij be- 

 stempelt zulke gevallen met den naam van occlusieverschijnsels of opsluitingsver- 

 schijnsels , en voert verscheidene voorbeelden daarvan aan , behalve de bovenge- 

 noemde metalen, wanneer deze waterstof of zuurstof in zich opsluiten. Zoo bevat 

 het zuurstofgas , bereid uit een mengsel van chlorzure kali en manganoxyd , altijd 

 eene zekere hoeveelheid chlor en zuurstofverbindingen van chlor, die er door geen 

 chemische agentia, maar alleen door roodgloeihitte uit kunnen verwijderd wor- 

 den. Deze chlorverbindingen bevonden zich tijdelijk in den opgesloten toestand. Een 

 ander voorbeeld van opsluiting biedt het chroomzurc lood aan, dat dikwijls bij 

 elementair-analysen van organische stoffen wordt gebruikt en water in opgesloten 

 toestand kan bevatten, waardoor dan een fout in de uitkomsten ontstaat. Ook fijn 



