22 "WETEN SCHAPPELIJK BIJBLAD. 



wel eene positieve kromming worden te voorschijn geroepen , maar door een zwak- 

 keren stroom niet meer eene negatieve kromming, waaruit blijkt dat de laatste be- 

 paaldelijk afhangt van den groei der wortelspits en van deze op het hoogere gedeelte 

 des wortels wordt overgedragen. 



De heer brunchorst houdt dan ook alleen de negatieve kromming voor eene 

 wai-e richtingsbeweging, die alleen bij geheel gezonde wortels ontstaat, terwijl hij 

 de door sterkere stroomen verwekte positieve kromming beschouwt als een ziekte- 

 verschijnsel, verwekt door de scheikundige ontleding die het gevolg is van de wer- 

 king van den elektrischen stroom. Het abnormale uitzicht der aan zulke sterkere 

 stroomen blootgestelde wortels pleit ook daarvoor. {Naturforscher 1884 , S. 415 , 

 uit Bericht der deutschen botanischen Gesellschaft II, S. 204). 



HG. 



DIERKUNDE. 



Ureum als vergift. — De heeren grÉhant en quinquaud hebben proefnemin- 

 gen verricht aangaande de werking van onderhuidsche inspuitingen van eene wateri- 

 ge oplossing van ureum. Bij kikvorschen, ^avia's, konijnen, duiven en andere dieren 

 was bij genoegzame dosis de standvastige uitkomst een min of meer snelle dood 

 ten gevolge van tetanische spierzamentrekkingen , overeenkomende met die, welke 

 de strychnine teweegbrengt. De meeste proeven werden echter genomen op honden , 

 en deze vergunden met meer nauwkeurigheid de toxische gift in het bloed te bepa- 

 len en te onderzoeken , of het ureum invloed uitoefent op de spierzamentrekkingen. 

 Het algemeen resultaat was , dat honden sterven , bij wie 10 gr. ureum op elke 

 kilogram van hun gewicht, of 7ioo '^^" ^^^'^ lichaamsgewicht was ingevoerd. Het on- 

 derzoek naar de toxische gift in het bloed, ingesteld even voor of na den dood, 

 leerde dat een hond sterft, wanneer gemiddeld 06 gr. ureum in 100 gr. bloed 

 aanwezig zijn. — Opmerking verdient het, dat in een geval van anurie bij een mensch 

 de chemische analyse 0,410 aanwees, bij terughouding der urine 0,278, bij een lij- 

 der aan interstitieele nierontsteking met uraemische dyspnoea 0,210, bij een ander, 

 bezweken aan uraemische slaapzucht 0,215. — Bij de genomen proeven op honden 

 is het van belang opteraerken , dat het ingespoten ureum nooit op het oogenblik des 

 doods in zijn geheel in het bloed opgenomen was, zelfs al had die dood ook tien 

 uren na de inspuiting plaats. — Proeven met een elektrischen stroom, op spieren 

 voor en na de vergiftiging met ureum genomen , toonden aan dat het ureum niet 

 rechtstreeks op de spiervezel inwerkt. — Het bloed der gestorven dieren , onderwor- 

 l)en aan destillatie in het luchtledige bij 40°, leverde eene vloeistof, die geen am- 

 moniak bevatte. {Compt. rend. Tom XCIX, pag. 383) i). L. 



