30 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



den (tschüdi), die zich door zekere eigendomlijkbeden van den schedel en het gebit 

 onderscheiden. Bij een nauwkeurig onderzoek herkent men daarin drie rassen , waar- 

 van een op den herdershond , een tweede op den dashond en het derde op den dog 

 gehjkt. De heer nehring is van meening dat het eerstgenoemde ras de oudste vorm 

 is , waaruit zich de beide andere door kweeking ontwikkeld hebhen. 



Wat de afstamming betreft, zoo houdt de heer nehring, op grond van vele eigen- 

 dommelijkheden van het anatomische maaksel , het voor waarschijnlijk dat de Inca- 

 honden van den noord-amerikaanschen wolf of een variëteit daarvan afstammen. 

 Wolven, die in gevangenschap geboren en opgevoed worden, vertoonen reeds in de 

 eerste generatie zekere afwijkingen in de grootte en gedaante des schedels alsmede 

 in het gebit, die, in vergelijking met schedels van in den wilden staat geboren wol- 

 ven, eenige toenadering tot den huishond doen bespeuren. Tiij wees dit nader aan bij 

 drie te Berlijn in den zoologischen tuin geboren wolven, die na IY4, IV2 ^" ^ jaren 

 gestorven zijn. {Tagehlatt der 57ste Versammlung devhcher Naturforscher und 

 Aertze, 1884 S. 169). hg. 



Elektrische stroom in het bebroede ei. — De lif or l. herman heeft bevon- 

 den , na voorzichtige opening van bebroede hoendereieren , dat daarin een elektrische 

 stroom gaat van den dojer of het eiwit naar het embryolichaam. Dit laatste is der- 

 halve positief tegenover de beide eersten. De elektromotorische kracht kan tot 0,01 

 Daniell bedragen. In de eerste uren der bebroeding is die stroom zwak; hij klimt 

 langzamerhand tot aan het 80ste uur der bebroeding , om daarna weder aftenemen. 

 (pelüger's Archiv f. Physiologie^ Bd. XXXV S. 34). .hg. 



Het licht van een lichtkever. — De heeren aübebt en eaph. dubois hebben 

 van de zeldzame hun aangeboden gelegenheid gebruik gemaakt om het licht van 

 een lichtkever {Elater pijrophorus) ^ die met eene houtlading te Havre was aange- 

 bracht, spectroscopisch te onderzoeken. 



De spleet van een gewoon spectroskoop met een zeer sterk brekend flinlglasprisma 

 werd gekeerd naar een der lichtorganen van den prothorax , terwijl het dier door 

 mechanische prikkeling goed lichtend werd gehouden. Het spectrum van dit licht 

 was zeer schoon, samenhangend, zonder dat men daarin lichte of donkere strepen 

 kon erkennen. Het strekte zich uit van het midden der tusschenruimte tusschen de 

 lijnen A en B aan de roode zijde tot iets voorbij de lijn F aan het blauwe einde. 



Wanneer de intensiteit van het licht veranderde, ondei-ging ook het spectrum 

 eene merkwaardige verandering. Wanneer namelijk het licht verminderde, verdwenen 

 het rood en oranje geheel en het spectrum bestond nog slechts uit iets geel, het 

 groen en het blauw; de groene stralen bleven het langst over; het omgekeerde had 

 plaats wanneer het insekt begon te lichten; dan verscheen het eerst het groen, en 

 het spectrum breidde zich daarop iets naar het blauw en sterk naar het rood uit. 

 Do minst breekbare stralen vertoonen zich het laatst. 



