42 , WETENSCHAPPELIJK BIJ BLAD. 



te moeten vermelden. Eén slechts, want zelfs voor een zeer gedrongen overzicht van 

 al de uitkomsten daarvan is de ruimte van een bij blad referaat veel te klein. 



Berthelot en vieille hadden voor de voortplanting der ontbranding in verschil- 

 lende gasmengsels eene snelheid gevonden van tusschen de twee en drieduizend meters 

 in de seconde. Mallard en LB chatelier zeggen dienaangaande het volgende : bij 

 de eerste ontsteking plant zich de verbranding voort met de snelheid , die bepaald 

 wordt door de mededeeling der warmte, dus der ontvlammingstemperatuur van de 

 eene gaslaag aan de andere. Zij is dan vrij langzaam — • voor een mengsel van 

 zwavelkoolstofdamp en stikstof-dioxyd slechts 1,25 M. in de seconde — maar na 

 korten tijd neemt de verbrandingsvlam eene trillende beweging aan. In dien tijd is 

 de snelheid veel grooter , tot twintig malen de eerstgenoemde. Zij wordt gevolgd 

 door eene, waarbij de »ontploffingsgolf" van berthelot en vieille begint, die zich 

 voortplant met de snelheid der geluidstrillingen. In zoo sterk verhitte gasmengsels 

 kan die zeer groot zijn. Mallard en le chatelier meenen dat dit het geval zal 

 zijn , zoodra de uitzetting van het reeds verbrande gas toereikend en snel genoeg is 

 om de daaraan grenzende gaslagen. door de samendrukking alleen en zonder mede- 

 deeling van warmte, tot de ontbrandingsteraperatuur te verhitten. 



Wij herinneren hier aan de proefnemingen van tyndall {Heat considered as a 

 mode of motton, 3; druk, pag. 29) betreffende de ontvlamming van een mengsel 

 van zwavelkoolstofdamp en dampkringsluclit, door plotselinge samendrukking. 



liet geheele vierde deel der Annales de chlmie et de phijsique^ 3 serie, wordt 

 ingenomen door mededeelingen van berthelot en van deze en vieille, over dit 

 zelfde onderwerp en andere daarmede verwante. ln. 



Invloed van den aggregaattoestand van eene stof op de spankracht van haren 

 damp. — Regnault had dezen invloed ontkend, althans wat het water aangaat. 

 I. THOMSON (Proceedlngs of the Roijal Society XXII, p. 27) is later langs theore- 

 tischen weg tot het besluit gekomen dal de spankracht van den damp van vloeibaar 

 water grooter moest zijn dan die van ijs op dezelfde temperatuur en toonde aan dat 

 dat verschil ook voortvloeide «it de empirische formules, door BEGNAULT zelven 

 voor de dampspanning van ijs en water gegeven. 



Thans hebben bamsay en sidney young {Proceedlngs als boven XXXVl , p. 499) 

 deze zaak experimenteel onderzocht. Door barometers en met behulp van een bijzon- 

 deren toestel, waarvan zij de beschrijving voor later bewaren, hebben zij voor kamfer , 

 benzine , ijs-azijnzuur en voor water gevonden dat deze stoffen waarlijk het door THOMSON 

 voorziene verschil opleverden in de spanningen van hare dampen. En daar deze vier 

 tot zeer verschillende groepen behooren , meenen zij dat het door hen gevonden ver- 

 schil zich wel bij alle stoffen zal voordoen. LN. 



Opslorping van warmtestralen in den dampkring. — Langley {American Journul 

 of Science XX VIII, p. 163 en daaruit Journal de plitjaiquê (2) lY , p. 95) toont 



