WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 4ö 



uan dcat de daarvoor tot nog toe vrij algemeen aangenomen waarde van omstreeks 

 20 pet. veel te laag moet zijn, omdat men de uitkomsten van proefnemingen dien- 

 aangaande steeds heeft opgemaakt met de stilzv^ijgende aanname dat men daarbij te 

 doen had met stralen van slechts één golflengte, terwijl toch in werkelijkheid de 

 warmtestralen der zon uit een zeer groot aantal, in golflengte onderling zeer ver- 

 schillende aethertrillingen bestaan. 



Door dit bij de berekening in aanmerking te nemen toont langley aan , dat men met 

 aanneming van dezelfde getallenwaarde , die zonder dit een opslorping van 0,20 geven , 

 eene van 0,41 verkrijgt. Volgens deze uitkomst zou dus de »zonneconstante" , zooals 

 hij het noemt , tot nog toe veel te laag zijn aangenomen , waarvan hij eene bevesti- 

 ging vindt in het feit, dat de bepalingen van deze constante op hooge bergen steeds 

 een veel [gi'ootere waarde daarvoor hebben opgeleverd, dan die welke op geringe 

 hoogten waren verkregen. LN, 



Opslorping van warmtestralen door koolzuur. — Met behulp van den bolo- 

 meter van langley en van een buis 1,7 M. lang, die twee malen door de stralen 

 werd doorloopen , is deze opslorping op nieuw bepaald door J. E. keeler {Ameri- 

 can Journal of Science XXVIIT, p. 190). Zijne uitkomsten zijn de volgende: 



De opslorping van deze, virtueel 3,4 Meters lange kolom van droog koolzuur van 

 omstreeks 760 mM. spankracht, was volkomen onmerkbaar voor enkele lichtstralen 

 (de stralen van een kerosinelamp , die door een waterlaag van ruim 15 mM. dikte 

 waren gegaan en dus van haar warmtestralen beroofd. 



Met deze zelfde lamp, maar zonder tusschengeplaatste waterlaag, bedroeg de op- 

 slorping 7,4 pet. Zij was 11 pet. voor de warmte, uitgestraald door een koperptaat, 

 die door een Bunsenbrander tot bijna roodgloeihitte was verwarmd en bijna 36 pet. 

 voor de rechtstreeksche straling van die Bunsenvlam. 



Het koolzuur is dus zeer doorschijnend voor lichtstralen en tegelijk zeer athei maan. 

 De koude banden, althans eenige daarvan, die men in het ultraroode zonnespectrum 

 waarneemt, zijn dus waarschijnlijk wel aan het koolzuur in den dampkring te wijten. 



LN. 



Afhankelijkheid der elektromotorische kracht in een Danielelement van de 

 concentratie der oplossing van zinksulfaat. — Hierover heeft ii. s. fAKiiAKX 

 {American Journal als boven p. 374 en Journal de phijsiqi(e (2) IV, p. 98) een 

 aantal bepalingen verricht. Het blijkt daaruit dat, als bij het zink in zulk een ele- 

 ment gedestilleerd water wordt gegoten, de elektromotorische kracht daarvan 1,04 

 volt bedraagt. Is in het water 'S pet. zinksulfaat opgelost, dan is die kracht 1,137 

 volt. Bij grootere concentratie dier oplossing neemt die kracht af tot dat dit gehalte 

 10 pet. bedraagt. Voor alle hoogere gehalten is zij standvastig en wel 1,111 volt. 



LN. 



