48 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



VERSCHEIDENHEDEN. 



Uitlozing van het rioolwater van Parijs in de zee. — Te Parijs is men altijd 

 van meening dat de beste wijze om het rioolwater kwijt te worden , de besproeiing 

 van landerijen daarmede is. Men vreest echter — en zeer terecht — dat men , in- 

 dien dit in den omtrek van Parijs geschiedt, daar de infectie-kiemen zal opeen- 

 hoopen; het begraven toch van deze in den grond vernielt ze niet. De heer ar. 

 DUMONT nu heeft het plan gemaakt voor een groot uitloozingskanaal , dat van Parijs 

 n?ar de zee zal loopen. Het zal overal overwelfd zijn en beginnen in een overdekt 

 reservoir beneden Herblay op den rechter oever der Seine, en eindigen op een ge- 

 ïsoleerd gedeelte der kust op 7 kilomeiecs afstand van Dieppe en ongeveer 17 kilo- 

 meters van Ie Tréport. Op alle punten van dat verloop, 't geen door den ontwerper 

 uitvoerig beschreven wordt, zal de gelegenheid bestaan om het besproeiwater te 

 koopen. De kosten van aanleg zouden 60 millioen francs niet overschrijden , en die 

 welke veroorzaakt worden door de machines, hier en daar noodig om het riool- 

 water hoog op te voeren, zouden gedekt worden door de opbrengst van den ver- 

 koop van dat water, enz. Ook kunnen volgens den ontwerper de rioolwatervallen, 

 die hier en daar in het kanaal zullen voorkomen, als beweegkracht worden gebruikt, 

 en hetgeen voor dat gebruik zal worden betaald eene bron van inkomsten voor de 

 hoofdstad worden. {Compt. rendus Tom. XCIX pag. 992). d. l. 



Inenting van tuberlcelstof bij groote herl<auwers. — De heer gosselin heeft 

 bij runderen proeven gedaan met de inenting van tuberkelstof , genomen van een 

 pas gedood dier. Er ontwikkelde zich op de plaats der inenting een gezwel, dat 

 na bijna twee weken zich opende en in verzwering overging. Er vormde zich 

 dan eene geopende holte met kaasachtige inhoud , vergelijkbaar met longen-caver- 

 nen, in de wanden waarvan zich tuberkuleuze granulatiën ontwikkelden. Terzelfder 

 tijd zwol het ganglion, gelegen in de baan der van de inentingsplaats komende 

 lympha op, en werd tuberkuleus. Nu kan het daarbij blijven; geen ander deel wordt 

 aangetast; de tuberkelstof wordt meer of min krijtachtig en de cavern sluit zich, 

 of blijft open. Maar vooral bij jonge beesten kan de plaatselijke aandoening zicli 

 voortplanten langs de lymphabanen tot de punten van uitstorting der lympha in het 

 bloed. Dan verspreidt zich de tuberkelstof in de groote weivliezen, de lever, de 

 milt en vooral in de longen. Na twee of drie maanden is dan de tuberculisatie 

 reeds zoover gevorderd, dat het dier ophoudt te groeien, mager begint te worden, 

 zijne krachten begint te verliezen, anaemisch wordt, enz. {Compt. rendus. Tom. 

 XCIX. pag. 1057). - D. L. 



ef MAY 1885 



''is \r/ '•• 



