66 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



en wiEDEMANN refereert vrij uitvoerig daarover in zijn Beiblatter IX, bl. 315. 

 Krajewitsch leidt hieruit af, dat de lucht een minimumgrenswaarde voor hare 

 spanning kan bereiken, die hij op 0,02 tot 0,06 mM. stelt. 



Een nadere bevestiging van deze uitkomsten is zeker dringend noodig. 



LN. 



De schijnbare vergrooting van zon en maan en der sterren in de nabijheid 

 van den horizon. — Sroobant {Bulletin de V Académie Royale de Belgique (3) 

 VIII, p. 719) deelt dienaangaande de volgende proefnemingen mede. Aan de zolde- 

 ring van een ovei-igens donker vertrek springen twee elektrische vonken over, beide 

 in horizontale richtingen boven elkaar. Een gelijk vonkenpaar springt gelijktijdig over 

 aan een der zijwanden van het vertrek op dezelfde hoogte met het oog van den 

 waarnemer en even ver als de beide eersten van zijn oog verwijderd. De vertikale 

 stand tusschen de beide laatste vonken kan veranderd worden. Stelt men dezen zoo, 

 dat hij voor het oog van den waarnemer gelijk schijnt aan dien van de vonken aan 

 de zoldering, dan blijkt hij door zneting slechts 0,8 daarvan te bedragen. 



LN. 



Een nieuwe photometer. — Dezen beschrijven paeinaud en jules dubosq in 

 het Jouryial de physique (2) IV, p. 271. Daarheen vooral voor de afbeeldingen verwij- 

 zend , stippen wij hier alleen aan dat dit werktuig berust op de superpositie 

 van twee, door de te meten lichtbron geleverde spectra, welke spectra men ook 

 afzonderlijk verkrijgt. Uit de verkleining der oppervlakte van elk der projecteei^ende 

 lenzen , die noodig is om het gemengde of een der afzonderlijke spectra tot on- 

 merkbaarheid te verzwakken, besluit men tot de helderheid van het licht of tot de 

 chromatische intensiteit, dat is de sterkte van een der kleuren daarin. De schrijvers 

 meenen dat deze methoden eenige aanmerkelijke voordeden boven de gewoonlijk 

 gevolgde opleveren moet. ln. 



De radiometer als lichtmeter. — De heer olivieb gebruikt een radiometer om 

 den tijd van expositie voor het maken eener photographie te bepalen. Hij plaatst 

 een radiometer voor de donkere kamer, omringd van schermen in dier voege, dat 

 alleen die stralen, welke op de gevoelige plaat werken, den molen bereiken kunnen. 

 Het getal der omdraaiingen n^ welke de molen maakt gedurende den expositietijd 

 ter verkrijging van eenen goeden afdruk, wordt opgeteekend. Dit getal eenmaal be- 

 kend zijnde, laat men het licht zoo lang inwerken als noodig is om den molen een 

 gelijk aantal malen te doen ronddraaien. Met de mindere helderheid van het weder, 

 noemt ook de snelheid der draaiing af, en zoo blijft ook het getal der omdraaiingen 

 sleeds een juiste maatstaf voor de hoeveelheid van het de kamer in korteren of lan- 

 geren tijd binnentredend licht. {Compt. reiidus C, p. 178). hg. 



