WETENSCHAPPELIJK CU BLAD. 60 



Elektrisch geleidingsvermogen van zeer verdunde gassen. — Na licigcon wij 

 aangaande de bescliouwingen en proefnemingen van edlund over dit onderwerp in 

 den jaargang 1884 van dit Bijblad, bl. 43, hebben bericht, meenen wij om den 

 lezer dienaangaande geheel op de hoogte te houden, hier nog te moeten vermelden 

 dat hij deze zaak opnieuw ter sprake brengt in het PhUosophkal Magazine XIX, 

 bl. 135. • LN. 



AARDKUNDE. 



Voorhistorische sporen in Algerie. — Bij Ternifine op de vlakte Eghriz , bij 

 Mascara in Algerie, heeft een natuurlijke artesische put met den tijd eene opeen- 

 hooping van zand veroorzaakt, die onlangs tot technische doeleinden weggeruimd is. 

 Men heeft daarbij eene menigte beenderen van elefanten, nijlpaarden, paarden en 

 groote antilopen gevonden, van welke een aantal opengeslagen waren om het merg 

 te verkrijgen , en andere sporen van messneden vertoonden. Daarbij lag een bijlvormig 

 bearbeid stuk harde kalk. De elefant is echter niet Elephas africanus ^ wiens been- 

 deren in het leem der dalen van Noord-Afrika niet zeldzaam zijn, maar van eene 

 naar 't schijnt op zich zelf staande en oudere soort, doch ook weer onderscheiden 

 van den elefant der zoogenaamde Plages soulevées, die almede verschilt van de 

 diluviale elefanten van Europa en, omdat hij te zamen met Strombus coronatus 

 Defr. voorkomt, wellicht tertiair is. In elk geval zijn de sporen van nienschen op 

 de vlakte Eghriz veel ouder, dan die der grotten van Kaap Caxine en Pointe Pes- 

 cade bij Algiers. D. L. 



DIERKUNDE. 



Over Bos triceros Rochbr. — Dr. a. t. de rochebrune heeft in 1880 aan 

 de Academie des sciences eene mededeeling gedaan omtrent een ras van tamme 

 runderen, voorkomende bij de bewoners van Senegambie, dat op de bovenneus- 

 streek een derden hoorn bezit, in aard en ontwikkeling volkomen identisch met de 

 voorhoofdshoornen. Het weefsel der bovenneusbeenderen is bij dit ras hypertropisch , 

 zoodat het een soort van beenkern vormt. Waaraan is, vraagt de heer de hociiebrune, 

 het ontstaan van dat ras toe te schrijven? Aan de vele slagen op de neiisstreek V Of 

 wel, zooals de Mooren en Pouls van Senegambie beweren, tengevolge van de sedert 

 onheugelijke tijden bij hen gebruikelijke inenting op de supranasaal«treck van het 

 gift der epizootische longontsteking? Geen van beide kan het geval zijn, aangezien 

 de tweehoornige runderen op dezelfde wijze bchaiulcld en ingeënl worden, als de 

 driehoornige, en men nog nooit het eene ras in het andeie heeft zien overgaan (Co?;j/jf. 

 rend. Tom Cl pag. 658). • D. l. 



