WETENSCH APPEL IJ K B IJ BLAD. 



STERREKUNDE. 



Maximum en minimum der zonswerkzaamheid. — Gelijk men weet, neemt 

 men eenc elfjarige peiiode aan voor de hoogste en de geringste werkzaamheid der 

 zon. Reeds heeft Faye er op opmerkzaam gemaakt, dat daarin ditmaal eene on- 

 regelmatigheid is voorgekomen. L. respighi van de Academia dei Lincei heeft daar- 

 over het volgende medegedeeld : Volgens zijne raeening is het zekerste middel om 

 als maatstaf te dienen voor de in de chromospheer heerschende anomalien, de 

 grootere of geringere rnenigviildigheid en de grootte der protiiberanzen of uitbarstingen 

 en lumne bijzondere verdeeling in de onderscheidene streken dei' zon te nemen. 

 Want, hoe men zich ook den toestand der storing moge denken, die |)eriodisch of 

 bijna periodisch zich in het verschijnen der fakkels en vlekken in de photosphcer of 

 van de protiiberanzen in de chromospheer openbaart, zoo moet men elke storing 

 als de werking van eene verandering van het mechanismiis beschouwen, waardoor 

 de binnenste massa's der zon onophoudelijk en regelmatig naarde oppervlakte worden 

 gevoerd, om daar de vei-anderingen , welke door het onvermijdelijke warmteverlies 

 der uitstraling ontstaan zijn, weder in evenwicht te brengen. 



De fakkels en de vlekken zijn hoogst waarschijnlijk niets anders dan meei' of 

 minder onmiddelbare en achterblijvende wei-kingen van gedeeltelijke afkoelingen . 

 welke de zonsoppervlakt(! plaatselijk minder geschikt maken voor het opstijgen der 

 inwendige gassen en deze dwingen zich aan de laiideii mei geweld cenen weg Ie 

 banen. Daarbij treden meer of minder reusachtige slialeii op, die wij protuberanzen 

 noemen en die zeer waar.schijiilijk tot taak hebben, de door afkoeling onislaiie 

 eilandjes weg te voeren en onder \c dompelen, did zixi di-'n Ineslaiid van r(>gcl- 

 matige werkzaamheid en de circulatie van Ik^I inwendige naar hel uilwendige weder 

 te herstellen. 



10 



