78 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



het onderzoek gebezigde planten waren Zea maïs. Ervum Lens^ Pisum sativum 

 en Phaseolus multljlorus. 



De eerste reeks proeven werden genomen met Erincm Lens en van deze alleen 

 willen wij een kort verslag geven. Achttien planten werden in den toestel geplaatst, 

 en wel zoodanig, dat negen harer dicht bij den voorsten wand, dus bij den eersten 

 thermometer en de negen overblijvende aan de tegenovergestelde zijde, dus bij den 

 derden thermometer in het zaagsel groeiden. Na verloop van veertig minuten was 

 de temperatuur van den eersten thermometer 46°, van den tweeden 27,5° en van 

 den derden 12° C. Nog twintig minuten later waren vijf van de voorste wortels 

 sterk gekromd en wel alle zoodanig, dat hunne convexe zijde gekeerd was naar de 

 warmtebron; de kromming was dus eene negatieve. Nog veertig minuten later ver- 

 toonde ééne van de overige naar voren geplaatste wortels eene negatieve kromming. 

 Toen 2^2 ^n'i' verloopen waren , vertoonden ook drie van de achterwaarts geplaatste 

 wortels eene kromming, maar bij deze was zij positief, want de sterker verwarmde 

 zijde was concaaf geworden. De temperatuur van den middelsten thermometer be- 

 droeg toen 30°. Na verloop van nog ongeveer vier uren bleek de kromming niet te 

 zijn vooruitgegaan 5 een deel van de voorste wortels was intusschen gestorven. 



Uit deze proeven is gebleken, dat de kiemende wortels van linzen, wanneer zij 

 eenzijdig verwarmd worden, krommingen vertoonen, die men met den naam van 

 thermotropische kan bestempelen ; dat de warmtegraad op de richting dier krom- 

 mingen een bepaalden invloed uitoefent, naardemaal de sterker verwarmde zijde of 

 convex of concaaf zich vertoont, en de wortel dus negatief of positief thermotropisch 

 is. De sterkte der temperatuur bepaalt de richting der kromming. (Der Naturfor- 

 scher ^ XVIII jaargang, n". 24). HG. 



DIERKUNDE. 



Eindzenuwcellen in de opperhuid van kikvorschiarven. — Kölliker heeft in 

 den staart der kikvorschiarven eigendomlijke mikroskopische organen ontdekt, die hij 

 voor einden der zenuwen onder de opperhuid houdt. Hij noemt deze stiftjes- 

 cellen, omdat het cellen zijn, die aan hun vrij einde een of meer fijne stiftjes 

 dragen. Elke stiftjescel vertoont zich van ter zijde gezien peervormig en bereikt met 

 het spitse einde de oppervlakte der opperhuid, terwijl het breede einde hetzij is 

 ingeplant op de cutis of door gedeelten der diepere opperhuidcellen daarvan ge- 

 scheiden wordt. Aan het vrije einde dragen deze cellen, welker hoogte en breedte 

 van 11 tot 22 m.m.m. bedraagt een kort, stijf stiftje, van hoogstens 5 m.m.m. dikte, 

 dat vrij boven de oppervlakte der opperhuid uitsteekt. De oppervlakkige, groote 

 platte cellen der opperhuid zijn ten opzichte der stiftjescellen zoo gelegen, dat zij 

 eene kleine opening begrenzen , waardoor de stiftjes naar buiten treden. Elke stiftjes- 

 cel heeft in de diepte een kern, en voorts een korreligen inhoud, die zich dikwijls 



