69 



Ceterl sitnlliter rem expoiiunt. Ilaqiie orancs iiiter sc 

 cousentinnt, axcra esse partem qnandam separatara , qiiae fo- 

 lia ipsa g^nat atqne craittat, et hunc quidora prlorein cssp, 

 posteriora folia^ iiullam omnino inveniri planlae parlem, nisi 

 aiit folii aat axis raetaraorphosi orlani, qoac quideni dlversa 

 sint Organa principalia. 



Sunt vero, qui illam differcnliara plane negent, qui non 

 ex axe qnodara variisque ejus appendicibus, immo vero ex 

 parlibns qiiibusdam individiiis, aeqnaübiis iuter se vel certe 

 simillbiis, plantas contendaut esse exslructas, qui neu parti- 

 bu9 alleris alteras tribuant vitae actiones, sed cuique parti 

 iudividuae omnibus ritalibus simul fungendi negotiis poteutiara 

 iuesse existiment. N^que igitur aecrescere plantam prolon- 

 gato axe, eraissisque ex eo appendicibuSj sed recentibus per- 

 petuo particulis individuis exlrinsecus superpositis. Neque 

 unum esse caulein, qui folia agat multa, sed ex tot articulis, 

 qnot folia ferat, compositum, ita ut sua cuique folio caulis 

 particnla sit tribucuda. 



Quos quidera plantae articulos „anapliyta" norainat in- 

 geuiosus C. Henricus Schultz*), optimoque jure demon- 

 stratj individuura non esse totara piantam , sed nihil in ea 

 Individuum, nisi id ipsum anaplijton. Attamen non plane 

 rejecit illam inter caulem et folia differentiara , sed polius 

 cuique anaphylo et caulis articulum et folium censet tribuen- 

 dura , varioque modo singula plantae organa tum ex axibus 

 tum ex appendicibus rantatis constare exponit. Inter haecce 

 vero forraae potius quam indolis esse di(ferentiam. 



Ejtstiterunt denique, qui non satis ducerent, dividcrc 

 caulom in articnlos cum singuüs foliis singula illa individua 

 constiluentes, sed qui differentiara illam plane alicnam exi- 



C. H. Schultz, die Anaphytosc der Pflanzen. 



