161 



coiijici possit, siinilem illo spociera pracberl alqne orbe cx- 

 leriorc, in celliilis piinctalis reperlo, in quem meatiis puii- 

 ctati iiiciirraot. Qiiod jarn eo refellitur, qnod punctum 

 fusciira niinqiiaiD iutor vicinarura cellularum duos contiguos 

 pori meatus iuterest, srd scmper cum iisalternat, quod quum 

 In cellulis coutiguis (fig. 156. lab. IV.), tum ibi, ubi «no 

 latere a reliqua cellnlarum raerabraua disjunctae sunt (fig. 

 15a. tab. IV.), maxima perspicuitatc coguoscitur. Hamm 

 cellularum evolutionis progressu hoc fuscum punctum eva- 

 nescit, dura Striae et in laloralibus partibus et ad interiores 

 cellulas versus accrescunt. Quae tamen accretio non ita fit, 

 ul tota, conceutrica quasi, cohaercutia , a proxime suppositis 

 dissolubilia strata alia snpra alia se iroponant, ut in aliis 

 plane crassatis cellulis reporitur, Tel in striis, in cellularum 

 angulo exstantibns_, quas Mohl*) descripsit; talis enira se- 

 paratio in iis nullo remedio, quo alibi strata crassiora in 

 membranas coucentricas dissolvuntur effici potest. Ea igitnr 

 seulentia sola relinquitur, ut hanc accretionem nullo ordine 

 undecunque facta recentis solidae snbstantiae ad jam exstan- 

 tos strias appositione locum habere putemus, iiisi eae Striae 

 illa a me supra comraemorata natura sint^ qua sane modo 

 descripta accretiouis ratio paulo mutaretur. 



Hamm striarum in specie transversali superiore forma 

 diversis evolutionis temporibus dirersa est. Ubi primum 

 nascuntur (fig. 10. tab. IV.) fere seraicirculares sunt et inie- 

 riori cellulae latus couvexnra advertunt, postea plerumque 

 magis oblongam assumunt speciem (fig. 11. tab. IV.), quae 

 ambitu auclo in similes, leviter diversas formas mutatur, 

 quae tamen plerumque ibi , ubi parieti cellulae accumbunt, 

 non tarn latae sunt, quam magis ad iuteriorcm cellulam 



*) Botan. Zeit. 1844. tab. IV. fig. 17. 

 21r Bd. 2s Heft. 11 



