644 



basifixae oblougae, dorso convexae, rimis duabns sibi ap- 

 proximalis, lougitudinalibns intus dehiscunt. Stylus cum 

 stigmatiferi9 rarois (ribus ercctis acutis caljccra vix aequat. 

 Fructns nee juniores vidimus. 



St, Huegelii Benth. in pl. Hueg. p. 17. diagnosis a no- 

 stra planta vix recedit, sed descriptione non data nihil do 

 hac specie, quam non vidimus statuere possumus. Species 

 omnes dubiis vexantur, snb St. spathulatae nomine duas di- 

 versas possideo species, grandifloram (Sieb. Nov. Holl. exs. 

 246.), ut parviBorara longe diversam, cui valde similis est 

 St. monogyna Sieb. Nov. Holl. ex9. n. 245, quartam deui- 

 que habco foliis obovato-euneatis obtusis mucronatis in- 

 signem, snb St. euneatae Cunn. nomine aeeeptara. 



Auf dem Graslande, September. Blumen gelblich-weiss, 

 wohlriechend wie Honig. 



GERANIACEAE. 

 159. Geranium parviflorum W. En. p. 716. DC. pr. I. 

 p. 642. n. 47. Quocum nnm G. retrorsum Herit., DC. 1. c. 

 644. u. 59. commisci possit dubius haereo. G. parviflori 

 Willdenowiaui speeimen ex horto bot. Berolinensi habeo, cu- 

 jus patriam auetor ipse neseivit, quam vero Novam Hollan- 

 diam Candollius dixit, quod a nuperioribus collectoribus (v. 

 Hook. Jpnrn. of bot. I. p. 252.) testalur; G, retrorsum vero 

 e sola diagnosi mihi cognilum est. Si utriusque diaguosiu 

 comparas differentiam invenies in duratione perenni et annua 

 at nullam aliam, pili enim retrorsi adpressi, qui retrorso 

 nomen dederunt eodem modo in parviüoro reperiuntur eodein- 

 que modo at copiosiores in specirainibus exaraini subjeetis, 

 qnae foliorum partitionibus, lacioiis, lobis, nunc angustiori- 

 biis et profundioribus, nunc lalioribus minus profunde iu- 

 trantibus variant, Nulla quum nobis nota sit G. parviflori 

 desrriplio speeimina spontanca describere liccat. 



