648 



siora, ultima tandeni alterna fere ovato-lanceolata. Flores 

 pedieellati, pedicello foliuni sunm plernmque non aeqnante, 

 sub Capsula matura 2 '/ 2 P« longa ipso semipollicari. Cal. 

 laciniis lanceolatis corolla (violaeea?) paullo longior. 

 In ausgetrockneten Bächen. März. 



HALORAGEAE. 



164. Haloragis elata All. Cunningh. in Huegel. En. pl. 

 Nov. Holl. 1. p. 45. in nota. 



Steinige Orte in der Barossa- Range. December. Braune 

 Blumen mit gelben Staubbeuteln. 



165. Haloragis teucrioides, CJomocarpus teuer. 

 DC. pr. III. 66. n. 6, Sieb. Fl. Nov. Holl. exs. n. 544! Er- 

 rore typographico in diagnosi Candolleaua legitur „caule filis 

 patulis hispido" siraul folia scabra dieuntur, ita ut credere 

 posses varium. in variis esse partibu9 iudumentum, quod vero 

 ubique eodem modo componitur e pilis erectis rigidis albis, e 

 basi latiore orientibus, in caule frequentioribus, in foliis ra- 

 ris et in nervo venisque apicibusqne dentium curvilineorum 

 tantum oecurentibus; raargo folii leviter incrassatus. Speci- 

 mina nostra dimidiura Sieberiannm aequant. 



Bei Bethanien. 



166. lioudonaa ESebrii Schldl. flores herraaphroditi; caly- 

 eis tubus dipterus; petala duo ; stamina fertilia quatuor. — 

 Duae species jam notae hoc modo distinguendae erunt: L. 

 aurea Lindl. flores hermaphroditi ; calycis tnbus tetrapterus; 

 petala quatuor; stamina fertilia octo. — L. Roei (Glischro- 

 caryon Roei Eudl. flores dioiei (masc. ignoti), calycis foem. 

 tubus tetrapterus; corolla nulla; stamina sterilia duodecira. 



Pulcherrima planta. Caules e rhizomate glabri, pedalcs, 

 teretes, foliis valde remotis parvis linearibus, semipollice 

 nunc brevioribus, nunc longioribus pollicaribns instrueti, 

 versus apicem pro inflorescentia raraosi, ramo nuo pluribiisve 



