12 , 



ut Cl, Martins habet. Utriusque vero iiöstri specimiuis co- 

 lor diffcrt , in uiio glaucesceiis , in altero obscurior. — M. 

 pycnacanthae etiam non absimilis est. — 



9. Manimillaria tecta Mq. Sphaerica aut obovato- 

 columnaris, verttce impresso , 7/m/W7«z7/?s confertissimis , ova- 

 to-couicis, laete viridibus, ajcillis albo Jauatis, spinis cen- 

 tralibus brevibiis 2, snberectis, siirsum et deorsum speetanti- 

 bus, subaequalibus, iuferiorti paullo breviore, albissimis, api- 

 cibus fnsco-nigris , setis circiter 25 liorizontalibus , radianti- 

 bus, densissime iutertextis , totain plantam tegcntibus, cen- 

 trales lougitudine fere acqnantibns; baccis cylindrico-clava- 

 lis, obsolete tctragouis , fiisco riibris, niteutibus, apicibus ci- 

 ratrisatis flavicautibns. 



Specimen unum b'^jo. ceutim. altum , 61/3 in diame- 

 tro, Spinae cctitrales b, setae 5 — 7 millim. longae. Tota 

 planta bis intertextis tecta albissima, elegautissima , et valde 

 regulariter conformata. Color viridis maramillarum ob nu- 

 merosas setas nullibi cerui potest. Fructus in medio caule 

 circulariter dispositi, iuter main:nillas pro dimidia parte erum- 

 pentes, et axillarum densa lana circnmdati, centimetrum fere 

 longi. 



jilterum specimen magis elongata forma gandet. 



Pulcherriraa haec planta ex tribu M, heteraca^itharum 

 microthelarutn (Pfeiffer p. 25 seq.) ab affinibns, quarum 

 plnrimas e solis descriptionibus tantum novi, optime distincta 

 videtur. ' 



M, supertearta Mart, {Pfeif f. p. 25) differt tomenio 

 aculeoriim fnlvo y in noslra «/60; sp. centralibns nonnullis 

 apice uigricantibns , in nostra omnihus ; setis rigidiusculis 

 multo rigidioribus quam in af Jinibus ^ in nostra satis te- 

 nuibus-, trunci denique forma ut videtur, caet. 



M. elegans DC. (Pfeiff p. 25 — 26) aa;illis nudis, 

 sp. ceutralibus fere totis nigris facile distingueuda. 



