( 3 9 ) 

 perfecto. ( Cf. lab. III. K. fig. 14. ) — Multo rariores vero sunt casus , quibus 

 atb nia angulis (carpellis) numcro nonnali paucioribus constent. Talis de- 

 fectus unicum exemplum in P. aviculari obviam mihi venit , in quo ache- 

 nium ( duobus formalum carpellis) formam fere P. Virginiani imitabat 

 etsemen continebat pyriformi-compressum acuminatum, rite consiitutum. 

 ( Cf. tab. IV. O. fig. 12. ) Casum supra allatum de seminihus duobus, quae 

 in achtnio Irigono P. Orientalis (et quidem angulis istis circa centrum baseos 

 achenii conspicuis insidentia) reperi , haud nullius momenti credo ad 

 explicaudam fructuum Pulygonearum theoriam, semiua nimirum vel dua 

 vel tria adesse debere , quorum vero unum vel dua abortu defieere solent. 



IX. AFFINITATES. 



Cum totius Polygonearum ordiuis talem notitiam nondum nactus sim, 

 ul ejus affiniiates cum aliis planlarum ordinibus propriis auspiciis tractare 

 possem, pauca tanlura referam , qnae alii auctores de hac re autumarunt. 



Carolus a Linne, cum Polygoncas ad eundem ordinem relegaret, quo 



Atriplices et Lauros referebat , et Polygoneis genus Begoniam proximum 



adsociaret, niutuas* affinitaiis, quae has irKercedit familias, sensum manifeste 



jam prodidit. Mirum vero videlur, eum hunc ordinem in classi Oppositi- 



foliarum possuisse (r). 



A. L. de Jussicu (2) quoque affinitatem cum Atriplicibus indicat et, 

 quamvis incerlus, Bcgoniam genus affine putat. 



///. J. E. Srnith (3j affinitatis inter Polygonearum et Bcgoniacearum 

 fructum mtnliontm fatit eamque affinitalem omnino analogam dicit illi, 

 quam inler Cornpositas et Campanulaceas , Chcnopodcas et Phytolacceas 



(1) Cf. Smith gramm. of tot. p. 209. sq. 



(2) Gen. pl. p. 85. 



(5) Grdmai. of bot. p. 117. 



