



AGAPANTHUS MAXIMUS. 



Uit liet midden , tusschen de bladen , rijst op bepaalde tijden , 

 meest des zomers , doch soms ook wel in het voorjaar , een 

 2 tot 3 voet hooge bloemsteng-el op, aan welks top talrijke 

 lang- gesteelde blauwe bloemen schermswijs bij elkander staan. 

 Zelven zijn die bloemen trechtervormig, met een zeslobbigen 

 zoom. Van binnen dragen zij zes meeldraden , terwijl zij 

 bovendien een enkelen stamper omvatten, welks driehokkige 

 eierstok later in eene zaaddoos verandert , die met drie klep- 

 pen openspringt. Aan den voet des bloemscherms vertoonen 

 zich in den beginne twee vliezige schubben , die het scherm 

 eenmaal tot hulsel verstrekten , doch later gedwongen wer- 



7 DO 



den uiteen te wijken. In droogen staat vallen die schub- 

 ben af. 



In de beschrijvende werken wordt, behalve van Ag. %m- 

 bellalus en Ag. maximus, ook nog van een Ag. praecox 

 gewag gemaakt, die zich door langere bloemstengels en 

 rijkere schennen onderscheiden zou. 



Men kweekt de Agapanthussen in ruime potten , waarin 

 goed voor afwatering gezorgd is , en die men des zomers 

 op eene zonnige plaats , des winters in eene vorstvrije kamer 

 of in de oranjerie nederzet. In eerstgenoemd jaargetijde 

 geeft men zijne planten rijkelijk water, in laatstgenoemd 

 zeer weinig. Men verpotte niet dan wanneer de wortels geene 

 plaats meer hebben om zich te ontwikkelen , en zorge altijd 

 voor eene omzichtige behandeling dier organen , daar zij geene 

 uitgebreide verwondingen verdragen. Te dikwerf verpotten 

 geeft veel blad, maar weinig bloem. 



O. 



