Tot voor korten tijd heeft men het rotten van vruchten 

 voornamelijk , zoo niet geheel , toegeschreven aan een schei- 

 kundig proces, dat op eene vernietiging van het weefsel dei- 

 overrijpe vruchten uitloopen, en door atmospherische invloe- 

 den zou worden ingeleid. Let men echter op deze twee 

 omstandigheden: 1°. dat vruchten, die zorgvuldig bewaard 

 worden , zeer dikwerf wel opdroogen , maar niet wegrotten , 

 en 2 D . dat ook onrijpe vruchten niet zelden door rotting 

 worden aangetast , dan is het niet te verwonderen , dat er 

 personen geweest zijn, die, de gewone denkbeelden aangaande 

 het rottingsproces bij vruchten niet kunnende goedkeuren , 

 naar eene andere verklaring van het feit in quaestie gezocht 

 hebben. 



Tot die personen behoort ook Davaine ; en de uitkomsten , 

 welke bij wereldkundig maakte, wenschen wij onzen Lezers 

 in korte trekken mede te deelen. 



Wij moeten er echter in de eerste plaats op aandringen , 

 dat men het rotten der vruchten niet verwissele met die 

 veranderingen , welke soms door drukken of stooten , door te 

 veel warmte of te veel koude in deze laatsten worden te 

 weeg gebracht ; veranderingen , die zich èf door de vorming 

 van kurkweefsel, zooals meest bij appelen, óf, waar warmte 

 of vrieskoude in het spel komen , in het weeker worden van 

 het weefsel openbaren , maar zonder dat de producten eener 

 rottende gisting daarbij door ons , hetzij door den smaak , 

 hetzij door den reuk of op andere wijze worden waargenomen. 



