ASTILBE RIVULARIS. 



wortelbladen , die allen tot de samengestelde behooren , en , 

 zooals men dit met een technischen term noemt, dubbel- 

 drietallig zijn. Men verstaat hieronder, dat aan eene cen- 

 trale spil een twee- of drietal paren zijtakken voor den dag 

 komen , die dan eindelijk de blaadjes dragen , maar zóó , dat 

 deze weder drie aan drie bij elkander gezeten zijn. De 

 blaadjes zelven zijn , zooals dat uit onze plaat blijken kan , 

 eirond van vorm, en hebben een gezaagden rand. Verder 

 loopen zij spits toe en zijn zij duidelijk geaderd. Hunne 

 kleur is sapgroen , maar met een rossen weerschijn , teweeg 

 gebracht door tallooze roode haartjes , waarmee de geheele 

 plant bedekt is. In de tweede plaats wordt onze aandacht 

 getrokken door een drie- of viertal rijzige bloempluimen , die 

 wel niet gezegd kunnen worden door kleuren te schitteren — 

 integendeel , met eene zeer neutrale bleekgele tint zijn be- 

 deeld — maar dan toch door haar los voorkomen en hare 

 sierlijk overhangende kruinen een aangenamen indruk te weeg 

 brengen. De bloemen zelven zijn klein, maar buitengemeen 

 talrijk , en bestaan uit een 4- of 5-deelig bloemdek (en dus 

 niet uit een kelk en eene kroon , zooals bij vele andere Saxi- 

 fragaceeën), 8 of 10 meeldraden en een stamper met een 

 tweehokkigen eierstok en twee snavelvormige stijlen. De 

 vrucht is eene veelzadige doosvrucht. 



Van Astilbe rivularis bestond tot hiertoe geene afbeelding , 

 hoewel zij reeds in 1825 door Don beschreven werd in zijne 

 Flora Nepalensis. De plant behoort niet tot de reeds zeer 

 lang bekende siergewassen , daar Endlicher in zijne Genera 

 Planlarum (1840 — 1846) nog aangeeft, dat eene juistere 

 kennis harer bloemen wenschelijk is. 



A. rimdaris sterft 's winters tot op den grond toe af, 

 maar blijft leven door een wortelstok. O. 



