Het geslacht Epacris , uit de natuurlijke familie der Epa- 

 cridaceeëri, behoort te huis in Nieuw-Holland en Nieuw- 

 Zeeland, en telt een aanzienlijk getal soorten, waarvan 

 verscheidene , met hare door kruising voortgebrachte variëtei- 

 ten, in onze tuinen als sierplanten gekweekt worden. De 

 Epacrissen behooren tot de lage heesters , en onderscheiden 

 zich , behalve door haar slank voorkomen , ook nog door 

 hare altijd groene fijne bladen , en door hare , naar den 

 top der takken, tot slanke trossen vereenigde bloemen. Elke 

 bloem wordt door een groen blaadje ondersteund; naar mate 

 men zich echter van het lagere tot het hoogere gedeelte der 

 bloemtrossen wendt , ziet men die blaadjes kleiner worden 

 en ook van vorm eenig-szins veranderen. De steng-elbladen 

 der Epacrissen zijn veelal ongesteeld en óf hartvormig , óf 

 niet. Zijn zij niet hartvormig , dan naderen zij meestal tot 

 den lancetvorm , hoewel ook ei-lancetvormige bladen kunnen 

 voorkomen. 



De bloemen der Epacrissen zijn samengesteld uit een 5- 

 slippigen kelk , welks voet door een zoogenoemd bijkelkje 

 omgeven is ; eene buisvormige bloemkroon met 5 horizontaal 

 uitstaande slippen ; 5 meeldraden en 1 stamper. De laatste 

 heeft een vrijen eierstok , die door 5 schubbetjes ondersteund 

 wordt , 1 stijl en 1 stempel. Na de bevruchting blijft er 

 eene vijf bokkige doosvrucht met talrijke zaden over, die met 

 kleppen openspringt. 



