EPACEIS. 



De bloeitijd van vele Epacrissen valt in met den winter 

 en het voorjaar , en de kleur der bloemen is wit of rood 

 met de daartusschen gelegen schakeeringen. 



De Epacrissen verlangen , om goed te gedijen , een meng- 

 sel van ongeziften heigrond en zand , en een goed gedrai- 

 neerden bodem. Volgens den kweeker van Houtte , geeft 

 men ze in Eng-eland over het algemeen een mengsel van 

 blad- en van eene andere gele aarde, die, hoewel vrij vast, 

 echter licht voedend is. Op het vaste land echter mogen 

 de Epacrissen in dien g-rond niet blijven staan , maar behoort 

 men ze in heiaarde over te zetten. Het verpotten heeft 

 plaats in Augustus. 



Des winters bewaart men de Epacrissen in eene luchtige 

 kas, die eer vochtig' dan droog- gehouden moet worden, 

 en plaatst men ze zoo dicht mogelijk bij het glas. De planten 

 behooren dan wel is waar minder overvloedig- dan 's zomers 

 begoten te worden , maar mogen toch nimmer te lang van 

 water verstoken blijven , als men ze goed gezond houden wil. 



Des zomers kan men de Epacrissen in de schaduw zetten , 

 als het minder op bloemen dan op het behoud van de fraaie 

 donkergroene kleur der bladen aankomt ; veel bloemen echter 

 worden niet dan onder den invloed van het zonlicht voort- 

 gebracht , dat echter op het midden van den dag getemperd 

 moet worden. Om het te spoedig uitdroogen te voorkomen , 

 is het dienstig , de potten tot onder hun rand in den grond 

 te zetten. 



De vermenigvuldiging- der Epacrissen heeft plaats door 

 zaad of door stekken. 



Tot de meest gekweekte soorten behooren E. impressa , 

 grdndifiora , mim&ta, pulchella en variabilis. 



