WETENSCHAPPELIJKE MEDEDEELINGEN. 



nog daarenboven vastgesteld , dat het bezwavelen van eene 

 plant , zooals men zulks gewoon is bij den Wijnstok te 

 doen , ter voorkoming van de ontwikkeling van Enjsifhe 

 (Oïdium) Tucheri , geheel de zelfde uitkomsten oplevert. 



De vraag bleef nu aan Boussingault ter beantwoording 

 over, hoe men zich voorstellen moet dat de zwavel in de 

 bedoelde gevallen werkte , daar toch de Nederlandsche schei- 

 kundigen zulk eene verklaring niet hadden beproefd. 



Het antwoord, door Boussingault gegeven, luidde: men 

 kan zich de werking van de zwavel ten opzichte van het 

 verdampte kwik niet anders voorstellen , dan door aan te 

 nemen , dat ook de zwavel verdampt , en uit de ontmoeting 

 van beiderlei dampen de vorming van zwavelkwik voortvloeit. 

 De juistheid dezer stellingen werd door B. nader bewezen 

 door eenige proeven , waarvan de eerste strekte om aan te 

 toonen , dat kwik , onder omstandigheden als de vroeger aan- 

 gegevene , werkelijk verdampt ; de tweede , dat zwavel , 

 onder de zelfde omstandigheden, ook verdampt; de derde, 

 dat , als zwavel en kwik in elkanders nabijheid zijn , er voor 

 het laatste geene gelegenheid bestaat , zijne dampen onver- 

 anderd uit te stoöten. 



Dat kwik onder eene glazen klok , bij temperaturen als 

 waarbij de proeven met planten genomen werden , verdampt , 

 werd bewezen door in zulk eene klok een blinkend gouden 

 of zilveren plaatje op te hangen , en dit vóór en na de proef 

 te wegen. Telkens bleek het, dat zulke plaatjes in gewicbt 

 waren toegenomen , en dan weder door de gloeihitte tot hare 

 vorige zwaarte konden worden teruggebracht. — Dat zwa- 

 vel , onder de zelfde omstandigheden , ook verdampte , bleek 

 daaruit , dat een zilveren plaatje , boven zwavel opgehangen , 

 eene bruinachtige tint aannam , terwijl toch bewezen werd , 

 dat hier geen ozon in het spel had kunnen wezen. Einde- 



