WETENSCHAPPELIJKE MEDEDEELINGEN. 



bracht, waar zij dan overvloedig bloeien, en geen minder 

 fraai gezicht dan vóór dien tijd opleveren. 



Aanbevelenswaardig zijn de Canna's verder om de weel- 

 derigheid van haar groei , de eenvoudigheid harer kuituur , 

 en haar onveranderlijk voorkomen gedurende de warmste 

 maanden van het jaar, als men verplicht is andere planten 

 gedurig door nieuwen te vervangen, omdat zij hare bladen 

 laten vallen of een verlept uiterlijk aannemen. Slechts de 

 koude tast de Canna's aan ; maar tegen het naderen van 

 den winter begint het landleven zelf zijne aantrekkelijkheid 

 te verliezen. 



De naam Canna stamt af van het Grieksche K&vva , dat 

 Riet beteekent , en werd aan onze planten gegeven , omdat 

 hare stengels , zoowel ten opzichte hunner rijzige gestalte 

 als hunner enkelvoudig'heid (het niet afgeven van takken) , 

 met die van het Eiet de grootste overeenkomst hebbeu. 

 Evenals laatstgenoemde plant , behooren de Canna's ook tot 

 de éénlobbige gewassen (Monocotylen) , en meer in het bij- 

 zonder tot de familie der Cannaceeën van de Jüssieu. 

 Touiïnefort noemde het geslacht Canna Cannacorus. In het 

 Frausch wordt het woord Balïsier daarop toegepast , 'twelk 

 zooveel beteekent als valsch Suikerriet. 



De eerste Canna's, naar Europa overgebracht, waren 

 afkomstig uit Oost-Indië , waarheen zij uit Amerika , haar 

 oorspronkelijk vaderland , vervoerd waren geworden. Dit 

 althuns vindt men vermeld in de » Rariornm aliquot stirpium 

 per IJ i spa nias observatorum historia", (d. i. Geschiedenis van 

 eenige zeldzame Spaansche planten) door Charles de l'E- 

 cluse — ook wel Clüsius geheeten) — den eersten Schrij- 

 ver , die van eene Canna gewag maakte en haar afbeeldde , 

 in 1576 in het licht gegeven. 



De Canna , in het bedoelde werk van Clusius te vinden , 



1.H3 



