BEGONIA LAPEYROUSII. 



maar in dieper liggende kenmerken verschillen en te zamen 

 slechts een 26-tal soorten bevatten — eene geheel op zich 

 zelve staande groep of familie van gewassen uitmaakt, die 

 men , naar het hoofdgeslacht , de familie der Begoniaceeën 

 genoemd heeft, draagt zijn naam naar michel begon, een 

 intendant der Fransche marine uit de 17 e eeuw, en werd 

 aan dezen , in dankbare herinnering van hetgeen hij ter be- 

 vordering der kruidkundige wetenschap gedaan had , opge- 

 dragen door plumier in 1703. Achtereenvolgens door ver- 

 schillende kruidkundigen van naam bestudeerd en in zijne 

 soorten beschreven, werd het eindelijk, in 1864, door 

 alphonse de candolle te Genève op nieuws aan eene oordeel- 

 kundige behandeling onderworpen , en het is dan ook aan 

 het XV e Deel van den Proclromus Systematis naturalis , 

 door dien geleerde in het zoo even genoemde jaartal in 

 't licht gegeven, dat wij de bijzonderheid ontleenen, dat tot 

 hiertoe niet minder dan 380 Begoniaas (met inbegrip van 

 de 23 soorten van Casparya en de 3 van Mezierid), uit 

 verschillende oorden der wereld , gedeeltelijk in levenden , 

 gedeeltelijk in gedroogden staat , aan de kruidkundigen 

 bekend zijn geworden. Vele dezer soorten, in minder vol- 

 komen exemplaren gezameld, behooren zonder twijfel nog 

 nader te worden toegelicht ; stellen wij echter , naar aan- 

 leiding van de candolle's opgaven , dier getal op p. m. 50 

 vast, dan blijven er toch nog immer 330 over, wier bestaan, als 

 even zoo vele zelfstandige vormen , niet kan worden betwist. 

 De Begoniaas zijn tot heden slechts in 3 werelddeelen , 

 Azië , Afrika en Amerika, en wel voor het meerendeel in 

 vochtige bosschen tusschen de keerkringen gevonden. Bra- 

 zilië , Peru , Mexico en Bolivië leverden daarvan vooral een 

 rijken oogst; Zuid- Azië een minder bevredigenden; het minst 

 verrassend echter waren de uitkomsten van de onderzoe- 



