BEGOXIA LAPEYROUSII. 





Hoe verschillend het uiterlijk der Begoniaas ook wezen 

 moge , toch hebben zij sommige sterk sprekende familietrek- 

 ken met elkander gemeen , die onveranderlijk wederkeeren , 

 en waartoe in de eerste plaats de asymmetrie en de vleezig- 

 heid harer bladen en dan ook de vorkswijze vertakking harer 

 bloemtuilen behooren. Beschouwen wij echter beide organen 

 iets meer van nabij , opdat het ons blijke hoe de natuur , 

 zonder van haar oorspronkelijk plan van bewerktuiging af te 

 wijken, ook hier weder verscheidenheid aan éénheid heeft 

 weten te paren. 



De bladen dan der Begoniaas, hoe onregelmatig ver- 

 spreid zij , vooral bij vertakte individuen , ook schijnen mo- 

 gen , zijn nogtans in niet meer dan twee aan elkander even- 

 wijdige reeksen aan den stengel gezeten , waarbij echter 

 tweeërlei valt op te merken, nl. 1° dat die reeksen in het 

 ééne geval naar achter en voren even ver, in het andere 

 daarentegen op ongelijke afstanden van elkander verwijderd 

 zijn, en 2° dat de bladen, waaruit zij bestaan, regelmatig 

 met elkander afwisselen. Naar gelang de stengel, waaruit de 

 bladen hun oorsprong nemen , uit korter of langer leden 

 is opgebouwd, vindt men de eersten óf meer op óf meer 

 uit elkander gezeten ; maar nergens schijnen zij duidelijker 

 als uit één punt op te rijzen , dan waar de stengel , uit 

 korte leden gevormd, onder den grond verscholen is. 



De asymmetrie der bladen, waarvan wij hier boven met 

 een enkel woord gewaagden, en die wij onder de meest 

 kenmerkende eigenschappen der Begoniaas meenden te mogen 

 rangschikken , openbaart zich vooral daarin , dat de vleezige 

 nerf, die, als een vervolg van den bladsteel , de groene schijf 

 overlangs doorloopt en aan haar achterkant als een verheven 

 rug te voorschijn komt, die schijf niet in twee gelijke, maar 

 in zeer ongelijke helften deelt, waarvan het gevolg is, dat 



