BEGONIA LAPEYROCSII. 



men haar nooit zóó kan toevouwen, dat de eene helft op de 

 andere past , veel minder in tweeën verdeelen kan , onder 

 beding dat het eene stuk het andere volkomen bedekke. 

 Van verreweg de meeste planten zijn de bladen symmetriek, 

 en komen er daaronder ook al voor, bij welke zulks het 

 geval niet is, toch bereikt de afwijking, die wij thans op 

 het oog hebben , aldaar bij lange na niet die hoogte , waar- 

 door de bladen der Begoniaas zich onderscheiden. 



Haar hoogste toppunt bereikt de asymmetrie bij de on- 

 ingesneden bladen van vele Begoniaas , en hierdoor worden 

 wij van zelf geleid tot de mededeeling, dat er onder de 

 talrijke soorten dier planten zoowel voorkomen , die met gave 

 als die met meer of minder diep ingekorven bladen bedeeld 

 zijn. Opmerkenswaardig echter mag het heeten , dat de in- 

 kervingen van eenige beteekenis (en hiervan sluiten wij de 

 fijne inhammen tusschen tandjes of kartels buiten) , en daar- 

 mee tevens de slippen , tusschen welke zij voorkomen , bij 

 de Beg'onia-bladen altijd als van één middenpunt — den top 

 des bladsteels — schijnen uit te gaan, of, wil men, zoo- 

 danige richting hebben , dat zij , verlengd , elkander op dat 

 éérie punt zouden ontmoeten. In verband met deze bijzon- 

 derheid, zijn dan ook de bladen van zeer vele Begoniaas 

 waaijervormig , hetgeen echter niet belet, dat ook de hart-, 

 de nier- en de eivorm zeer menigvuldig, enkele malen ook 

 de lancetvorm , onder die organen vertegenwoordigd is. 



Behalve door hunne asymmetrie , trekken de bladen der 

 Begoniaas onze aandacht nog door eene andere eigenschap , 

 welke wij te minder met stilzwijgen mogen voorbijgaan , 

 daar zij het is, waaraan de bedoelde planten hare gunstige 

 ontvangst onder de siergewassen voornamelijk te danken heb- 

 ben. Wij bedoelen nl. de fraaije kleur dier bladen; eene 

 kleur, waarvan de grondtoon aan de bovenzijde wel is waar 



