BEGONIA LAPEYKOUSII. 



door een donkerder, aan de onderzijde door een bleeker groen 

 wordt uitgemaakt , maar wier eentoonigheid ginds dikwerf 

 door zilverwitte vlekken of strepen , soms ook door een pur- 

 peren adernet — hier door een rozerooden gloed gebroken 

 wordt, die des te sterker uitkomt, naar gelang de bladen 

 in ouderdom toenemen. Voegen wij hierbij , dat de naar het 

 licht gekeerde zijde dezer laatsten nu eens met een metaal- 

 glans schittert en dan weer het fluweel in zachtheid van uit- 

 drukking evenaart , en dat de ondervlakte met roode , grijze 

 of zilverwitte franje of borstels getooid kan zijn , dan geloo- 

 ven wij genoeg' gezegd te hebben om de overtuiging te 

 vestigen , dat de bladen der Begoniaas in sierlijkheid en af- 

 wisseling van aantrekkelijke eigenschappen met die van vele 

 andere gewassen kunnen wedijveren. — Onder de Begoniaas 

 met sierlijke bladen , stonden vroeger vooral B. discolor 

 (tweekleurige B. , wegens den groenen boven- en rooden on- 

 derkant) , B. manicata (met manchetten getooide B. , naar 

 aanleiding van de roode kragen, waarin de bladstelen gevat 

 zijn) , B. argyrostigma (zilverkleurig gestippelde B. , wegens 

 de als met zilveren lovers bestrooide bovenvlakte) en nog 

 verscheidene anderen hoog in aanzien. Sedert een jaar" of 

 vijf echter zijn al die soorten min of meer op den achter- 

 grond gedrongen door Begonia Rex (den koning der Bego- 

 niaas) , wier bladen inderdaad én door hun kolossalen omvang 

 (zij zijn 3 Ned. palm lang bij 2 palm breed) , én door de 

 onvergelijkbaar fraaije schakeeringen van groen en zilver- 

 grijs , en de afwisseling van donkerder en lichter tinten zoo- 

 wel als van metaal- en fluweelglans alles achter zich laten, 

 wat vroeger als onovertreffelijk gewaardeerd werd. Dat ech- 

 ter de half vergeten soorten later het hoofd weer zullen op- 

 steken en hare plaats op onze bloemtafels , zij het dan ook 

 eenigzins op den achtergrond , op nieuws zullen innemen , 



I. 6 



