BEGONIA LAPEYROUSII. 



daarvoor waarborgt ons de ons menschen aangeboren zucht 

 naar afwisseling, onze afkeer van eentoonigbeid. 



De sierlijkheid en het sprekende van de bladen der Bego- 

 niaas wordt veel verhoogd , doordien zij op lange stelen gezeten 

 zijn en zoodoende meer op den voorgrond komen. Trouwens, 

 die stelen dragen, hetzij door hunne kleur, hetzij door hunne 

 aanhangselen van gekleurde borstels of kragen (zoo als bij 

 B. manicata) , ook wel iets bij tot verhooging van de schoon- 

 heid van 't geheel. Vastgehecht aan de stengelknoopen , vindt 

 men ze daar , tusschen twee schubachtige blaadjes ingesloten , 

 die, hoewel met den naam van steunblaadjes bestempeld, 

 echter geen eigenlijken steun aan het blad verleenen , maar 

 eene andere rol spelen , wier belangrijkheid niet mag* worden 

 over 't hoofd gezien. Men zoeke namelijk slechts eens een 

 zeer jong stengelblad op ; een zoodanig , waarvan de groene 

 schijf nog geheel voorovergebogen en overlangs geplooid tegen 

 de bovenvlakte des bladsteels ligt aangedrukt, en men zal 

 ontwaren , dat schijf en steel beiden tusschen de bedoelde 

 scbubbetjes zoodanig liggen opgesloten , dat er geen twijfel 

 aan is of deze zijn als werktuigen te beschouwen , die het 

 jonge blaadje gedurende de eerste tijdperken van zijn bestaan 

 voor een overmatig verlies van vocht, voor eene te ver ge- 

 dreven uitwaseming behoeden. Dat die scbubbetjes later, na 

 hare diensten verricht te hebben, opdroogen en afvallen, is 

 niet te verwonderen. Nog lang echter wordt de plaats harer 

 vroegere aanhechting herkend aan twee strepen, die aan den 

 voet des bladsteels dwars over den stengel heenloopen. 



Heeft eene Begonia onze omgeving gedurende een gerui- 

 men tijd door haar bladertooisel veraangenaamd, eindelijk 

 breekt ook de tijd aan dat de bloemen zich een weg naar 

 buiten banen en tot het licht , die levenwekkende bron , 

 trachten door te dringen. 



