BBGONIA LAPEYROÜSII. 



meeldraden) omvatten , vindt men bij anderen in het midden 

 een vleezig, heen- en weèrgebogen, fijnharig ligchaampje 

 (den zoogen. stempel), waarbij dan nog komt, dat de bloem- 

 steeltjes bij de eersten onmiddellijk, bij de laatsten eerst 

 door tusschenkomst van een driehoekig, groen, als gevleu- 

 geld werktuig verbonden zijn. De eerste soort van bloemen 

 vertegenwoordigen die van het mannelijk, de laatste die van 

 het vrouwelijk geslacht ; eene uitspraak , die vooral daardoor 

 gewettigd wordt, dat de eitjes, dat zijn de toekomstige zaad- 

 korrels, niet anders dan in die bloemen voorkomen, tot welke 

 het driekante ligchaampje behoort, ja in dit laatste zelf be- 

 sloten zijn. Men beproeve het slechts, dit ligchaampje over- 

 dwars door te snijden, en men zal terstond eene ontelbare 

 menigte allerfijnste korreltjes aantreffen , veelal in drie hokjes 

 verdeeld, die, na den invloed van het stuifmeel ondervonden 

 te hebben, tot zaadkorrels opwassen. Ten opzichte van de 

 plaats, die beide soorten van bloemen aan de geheele vorks- 

 wijs vertakte tuil innemen, zij vermeld, dat de mannelijke 

 veelal tusschen twee , op gelijke hoogte gezeten , armen instaan , 

 terwijl de vrouwelijke de toppen dier armen afsluiten. 



De kleur van de bloemen der Begoniaas wisselt tusschen 

 een bleeker en donkerder rood; een rood, nu eens zoo zwak, 

 dat het het wit nabij komt , dan weer zoo vurig , dat het 

 ons de kleur van het bloed of het purper der Fuchsiaas 

 herinnert. Dat B. xantliina — en dit is eene merkwaar- 

 dige uitzondering; — "-oudg-ele bloemen voortbrengt , is 



O C3 DO O 1 



vroeger reeds met een woord vermeld. Voor het overige zij 

 er op gewezen, dat de Begoniaas met de fraaiste bladen 

 (b. v. B. Rex) dikwerf minder oogelijk bloeijen en omge- 

 keerd. Tot de prachtigste bloeijers behooren o. a. B. albo- 

 coccinea, met bloedroode kelken en bleekroode kroonen; B. 

 cinnabarina , met groote tegelroode bloemen; B. fucJisioides, 



