BEGONIA LAPEYEOÜSII. 



glanzige bladen. Van onder zijn zij bleeker dan van boven, 

 en verder aan hun[zacht rozerooden rand fijn-gewimperd , doch 

 voor 't overige onbehaard. De lange bladstelen hebben noch 

 kragen, noch borstels. De zacht rozeroode glanzige bloe- 

 men zijn dicht op elkander gepakt en met hare bijzondere 

 (korte) steeltjes op een algemeenen steel gezeten , die de 

 stengelbladen in lengte nabij komt of overtreft. Elke bloem 

 heeft niet meer dan 2 kelkblaadjes. Kroonblaadjes worden 

 er niet aan gevonden. Verreweg de meeste bloemen van B. 

 Lajpeijrousii zijn mannelijk; slechts zelden trof ik daaronder 

 eene vrouwelijke aan. Het lagchend groen der bladen en 

 't satijnzacht rood der talrijke bloemen maken B. Lapeyrousii 

 tot een waar sieraad voor de bloemtafels. O. 



Ter vermenigvuldiging van de Begoniaas , bewaart men 

 's winters eenige oude planten , neemt daarvan in April 

 stekken , plaatst deze iu een uit bladaarde en zand gemeng- 

 den grond , en geeft ze eene belommerde plaats in de warme 

 kas. Zoo behandeld , wortelen zij spoedig , zoodat men ze 

 al ras in kleine, en later in grootere potten van ongeveer 

 12 Ned. duim middellijn kan overplanten. Aan de aarde 

 voor de groote potten voegt men eenige oude koemest toe. 

 Thans neemt de ontwikkeling ras toe, en ziet men zich dan 

 ook tegen Junij genoodzaakt , de planten in een kouden bak 

 te plaatsen , waarin men ze matig vochtig houdt en tegen 

 de felle zon beschermt. In den herfst moeten zij naar de 

 warme kas worden teruggebracht, maar nu ook heeft men 

 het genot , de jonge individuen bijkans den geheelen winter 

 te zien doorbloeijen. 



Van de knoldragende Begoniaas , zoo als B. discolor en 



