PRUNUS JAPONICA. 



zoo hebben wij ook niet geaarzeld, aan eerstgenoemden de 

 voorkeur te geven. 



Dat men Prunus japonica ook wel eens tot bet geslacbt 

 Amygdalus (dat der Amandelen) gebracht heeft, zooals simson 

 in 't Bot. magazine, mag daarin zijne verklaring Adnden, dat 

 er tusschen de bloemen der steenvrucht-dragende gewassen zeer 

 vele, tusschen hunne vruchten daarentegen veel minder pun- 

 ten van overeenkomst bestaan, en dat dus een schrijver, die 

 alleen over de eersten en niet over de laatsten beschikken 

 kan, door gebrek aan bouwstoffen, al licht op een dwaalspoor 

 geleid wordt. Sedert men echter weet, dat de vruchten van 

 Primus japonica vleezig , en niet leerachtig' en droog zijn , 

 zooals die der Amandelen, is er geen twijfel meer aan of 

 simson's naam behoort, als met de feiten in strijd, verwor- 

 pen te worden. 



Prunus japonica is een heester voor den vollen grond, 

 wordt niet hooger dan een paar meters , en heeft , zoo als 

 vele andere steenvrucht-dragende planten, aanvankelijk een 

 glanzig-rooden , later een meer grijsgroenen stam. Zijne hel- 

 dergroene kleine bladen staan spiraalswijs om de takken en 

 zijn eirond (hoewel uitgerekt van punt), fijn-gezaagd en kort- 

 gesteeld. Een diep liggend adernet verdeelt hunne boven- 

 vlakte in onregelmatige vakjes. 



De bloeitijd van onzen heester valt in het voorjaar. Aan 

 den voet der uitloopende groene takjes komen dan één, dik- 

 werf ook twee of drie schermswijs geplaatste sneeuwwitte 

 bloemen te voorschijn, wier stelen die der bladen drie- of 

 viermaal in lengte overtreffen , en die men , zoo ge'ene andere 

 kenmerken daarmee in strijd waren, al licht voor witte 

 rozen zou kunnen houden in miniatuur. De voornaamste 

 bijzonderheid, waardoor deze bloemen uitmunten, is deze, dat 

 zij volkomen gevuld of dubbeld zijn, dat is, dat daarin noch 

 ir. 2 



