CTCLAMEN VERNUM. 



aantal is echter over 't geheel niet groot en kan. op 10 — 20 

 geschat worden; eene opgave, wier onzekerheid daaruit voort- 

 vloeit, dat het voor sommige vormen no" - niet met zekerheid 

 is uitgemaakt, of zij als soorten dan wel als verscheidenhe- 

 den beschouwd moeten worden. — Neemt men het getal 20 

 voor een oogenblik als juist aan, dan zouden daarvan 4 

 soorten (C. persicum [die echter ook in Griekenland voor- 

 komt], C. macropus, C. aleppicim en C. ciUclcum) als uit 

 het Oosten, 1 (C. africanum) als uit Afrika, 1 (C mexica- 

 mm) als uit Mexico afkomstig kunnen gelden, terwijl dan 

 de 14 overigen over Europa verspreid zouden zijn. — Be- 

 halve een zeker aantal der hier bedoelde soorten nu, vindt 

 men bij bloemkweekers nog talrijke verscheidenheden van 

 Cyclamen , door kruising of op eenige andere wijze uit de 

 ware soorten verkregen. 



De Cyclameus zijn allen, zoo als wij zulks reeds vroeger 

 deden opmerken , met eene soort van knol in — soms ook 

 wel voor de helft boven of geheel op — den grond geze- 

 ten, en drijven hunne wortelvezels, meer in 't bijzonder 

 met het opnemen van voedsel belast, óf uit den voet óf 

 hooger aan de oppervlakte van dat werktuig naar buiten. 

 Zélf behoort die knol tot de stammen , wat met het oog 

 op de plaats van zijn voorkomen en zijn vorm ongeloo- 

 felijk zou kunnen schijnen , als men de natuur , door het 

 bespieden van de ontwikkeling van dat orgaan , haar ge- 

 heim niet had afgeluisterd. De grootte van de knollen der 

 Cyclamens wisselt gewoonlijk af tusschen die eener hazel- en 

 okkernoot ; slechts C. macropus (grootvoetige C.) maakt daarop 

 eene uitzondering en brengt er voort van den omvaiis? van 

 een klein-kinderhoofd. Voor het overige is het bewezen , dat 

 de bedoelde knollen , hoezeer dan ook langzaam , groeijen — 

 zonder nogtans eene zekere maat te overschrijden. Hunne 



