CYCLAMEN VERNUM. 



veelal bleeke vlekken vertoonen , die tot een — aan dien 

 rand evenwijdigen ■ — gordel ineenvloeijen , en van onder 

 dikwerf met eene lila-tint overdekt zijn. 



Het aangenaamst om te aanschouwen echter zijn de Cy- 

 clamens als zij bloeijen. Op lange stelen verheffen zich dan 

 de bevallige roode of witte , soms ook welriekende , bloemen , 

 die met sterren vergeleken zouden kunnen worden , zoo niet 

 hare 5 slippen — naar onder door een 5-deeligen kelk 

 zaamgehouden • — zich daarbuiten plotseling naar achter om- 

 sloegen, en zoodoende aan 't geheel een fladderend voorko- 

 men gaven ; fladderend vooral , wijl , door eene vooroverbuiging 

 van den top des bloemsteels, de mond der bloemkroon naar 

 beneden en dus ook hare teruggeslagen slippen naar boven 

 gekeerd zijn. 



De bloemen eener Cyclamen te herkennen , is dan ook 

 volstrekt niet moeijelijk, want, moge het ook waar zijn, dat 

 de lengte en de breedte der kroonslippen en de wijdte van 

 den mond der kroon bij verschillende soorten niet altijd de- 

 zelfde zijn ; dat de kroonslippen op de plaats harer om- 

 buiging soms niets bijzonders doen opmerken ( C. vernum) , 

 in andere gevallen aan weerszijden eene stompe verhevenheid 

 dragen , waardoor de mond der kroon als door tien heuveltjes 

 omgeven schijnt (6'. hederaefolium en africanum), toch wordt 

 door die wijzigingen niets veranderd aan het plan , dat aan 

 den bouw en de inrichting dier bloemen ten grondslag ligt. 



Keert men de bloem eener Cyclamen om , ten einde hare 

 inwendige zamenstelling te leeren kennen , dan wordt men 

 het eerst een gelen kegel gewaar, uit welks top een fijn 

 priempje naar buiten steekt. Die kegel echter is geen vast 

 ligchaam , maar komt veeleer met een koepeldak overeen , 

 en overdekt eene ruimte , die hier , wel verre van ledig te 

 zijn , een groenen kegel omvat , waarin wij terstond den eijer- 



III. 4 



